Een uitje zonder hondjes vandaag: Kleiduifschieten!
Volgens sommigen ben ik een natuurtalent... of allez, toch het grootste talent onder de Eversen ;-)
Toch een heel aantal keren raakgeschoten (waaronder ook enkele kleikonijnen). 'k Moest het vooral hebben blijkbaar van mijn uitstekende hand-oogcoördinatie, want de gebreekjes in mijn techniek zullen morgen waarschijnlijk zicht- en/of voelbaar zijn in mijn armen, schouders en wangen. Auwwie!
'n Hele leuke voormiddag toch wel!
zondag 16 mei 2010
zaterdag 15 mei 2010
Les (15 mei)
Weer training in Kiewit, dus geen zwemmen vandaag.
Na de standaardoefeningen op vlak terrein (voor de kantine) verplaatsten we ons kleine groepje (slechts met drie: Dux, Gina en Kobi) naar het bos- en vooral netelgebied aan de overkant van de straat.
Bij het achtje lag de kunst er vooral in om zélf niet te vallen; voor de hond viel dat nogal mee, met z'n vier poten.
Leukst, en nieuw!, was het apporteren van de eend. Al 'n geluk dat Dux laatst aan de beurt was telkens, want natuurlijk moest hij zonodig wat perforatiewerken uitvoeren op 't beest. Mja, hij gaat de apport (eend of blok) vrij vlot halen, het vasthouden lukt ook behoorlijk, maar het tot bij mij brengen in een keurige "kom voor" laat nogal wat te wensen over. Dus toch maar wat meer blok dan eend gedaan, anders was't binnen de korste keren eendenpastei voor de andere honden.
Dux gebruikt goed z'n neus bij het markeren en vestigt z'n aandacht goed (zoals veel honden dat doen) op de werper, niet op de schutter. Bij honden die goed neus geven is dat immers geen probleem: ze rennen op de werper af, net voordat ze daar aankomen pakken ze de geur met hun neus en maken ze een hoek richting gevallen blok/eend (werkt beter met een eend natuurlijk, daarom wrijft de instructeur wel eens wat geur op de plaats waar de blok zal neerkomen).
Naar't schijnt ben ik ook anders aan't omgaan met Dux: veel kordater dan vroeger. 'n Goeie evolutie dus. Enkel nog bevelen waar nodig (je moet kunnen inschatten wat je hond al kan en wat ie nog nodig heeft), veel aandacht voor mijn hond - en zorgen dat hij aandacht heeft voor mij natuurlijk, en goed lezen van zijn lichaamstaal. Mooi zo! Dat belooft... en nu nog wat zekerder worden in het apporteren... dat wordt oefenen thuis (met een maatje groter, want zijn puppyblok is hij nu wel stillekesaan ontgroeid).
Na de standaardoefeningen op vlak terrein (voor de kantine) verplaatsten we ons kleine groepje (slechts met drie: Dux, Gina en Kobi) naar het bos- en vooral netelgebied aan de overkant van de straat.
Bij het achtje lag de kunst er vooral in om zélf niet te vallen; voor de hond viel dat nogal mee, met z'n vier poten.
Leukst, en nieuw!, was het apporteren van de eend. Al 'n geluk dat Dux laatst aan de beurt was telkens, want natuurlijk moest hij zonodig wat perforatiewerken uitvoeren op 't beest. Mja, hij gaat de apport (eend of blok) vrij vlot halen, het vasthouden lukt ook behoorlijk, maar het tot bij mij brengen in een keurige "kom voor" laat nogal wat te wensen over. Dus toch maar wat meer blok dan eend gedaan, anders was't binnen de korste keren eendenpastei voor de andere honden.
Dux gebruikt goed z'n neus bij het markeren en vestigt z'n aandacht goed (zoals veel honden dat doen) op de werper, niet op de schutter. Bij honden die goed neus geven is dat immers geen probleem: ze rennen op de werper af, net voordat ze daar aankomen pakken ze de geur met hun neus en maken ze een hoek richting gevallen blok/eend (werkt beter met een eend natuurlijk, daarom wrijft de instructeur wel eens wat geur op de plaats waar de blok zal neerkomen).
Naar't schijnt ben ik ook anders aan't omgaan met Dux: veel kordater dan vroeger. 'n Goeie evolutie dus. Enkel nog bevelen waar nodig (je moet kunnen inschatten wat je hond al kan en wat ie nog nodig heeft), veel aandacht voor mijn hond - en zorgen dat hij aandacht heeft voor mij natuurlijk, en goed lezen van zijn lichaamstaal. Mooi zo! Dat belooft... en nu nog wat zekerder worden in het apporteren... dat wordt oefenen thuis (met een maatje groter, want zijn puppyblok is hij nu wel stillekesaan ontgroeid).
dinsdag 11 mei 2010
Les (11 mei)
Regen!!!
Da's zowat het enige wat iedereen van deze training onthouden heeft: kou en regen. En dan nog in the middle of nowhere in Genk. Én zwemmen!
Dux ging nog steeds niet met overtuiging het water in, máár aan de overkant neemt hij - met een béétje hulp van Karel weliswaar - de blok aan én houdt 'm vast en zwemt ermee over. Goed zo!
Ik moet er vooral aan denken dat ik bij 't binnenkomen van de hond oplet wat ik moet doen, en niet mag doen. Zoals: recht blijven staan (niét voorover buigen) om de hond te doen voor komen, anders krijgt hij de neiging om meteen de blok te laten vallen. Ook zeker blijven (verbaal) belonen bij het schudden. En vooral: NIET meer aan de hond komen als hij eenmaal de leiband om heeft! Gewoon aan de voet zetten en maar "OVER" blijven roepen als hij aan het zwemmen is.
De "rolling retriever" is uitgebleven, dat was precies maar éénmalig, gelukkig.
Rest van de les: de gewoonlijke oefeningen, maar dan in de gietende regen. Uitsturen ging bijzonder goed, Dux bleeft zitten terwijl ik de afstand naar en van het paaltje aflegde, en na het commando vloog hij er recht naartoe, snuffelde zelfs aan de top voor 'n snoepje (dat er natuurlijk niet lag, hah, flauw) en hij reageerde mooi op de fluittoon.
Verloren zoeken: iets moeilijker. Dux blijft wel héél enthousiast, zeker als het de beurt aan andere honden is, dan is ie niet stil te houden. Zelf doet hij het best goed, alleen komt hij iets teveel terug om te "vragen" naar een bevestigend bevel. Dus moet ik oppassen niet te snel toe te geven met een herhaling van "zoek" o.i.d. maar de instructeur (die in de buurt van de apport stond om wat te sturen) laten meehelpen.
Belangrijke "etiquette" voor wedstrijden, bij markeren, verloren apport, uitsturen e.d.: je zet je hond aan de voet, lijnt hem af - vanaf dan begint de oefening! - je legt de leiband NAAST JE neer (in België mag het ook in de hand of rond de nek, in Nederland absoluut niet), en geeft je hond het commando. De oefening eindigt wanneer de hond terug is aangelijnd. Is het een apportoefening, laat je de hond voor komen, neem je de blok MET BEIDE HANDEN aan (belangrijk later voor wild, is een beetje "lomper" om aan de pakken), en legt het ding opnieuw NAAST JE neer, in dezelfde beweging neem je de leiband (die ergens in de buurt ligt dus) en lijnt de hond aan - waarmee de oefening beëindigd is. Maar, speel je voor de eerste keer wedstrijd, neem dan vooral zo snel mogelijk de blok/het wild aan, laat hem niet eerst nog andere kunstjes zoals een perfecte zit voor uitvoeren, want: aannemen zonder zit voor = twee punten af; hond die de blok op de grond laat vallen = 0 punten!! Conclusie: streeft niet naar het maximum, maar naar een voldoende, op die eerste wedstrijd.
Da's zowat het enige wat iedereen van deze training onthouden heeft: kou en regen. En dan nog in the middle of nowhere in Genk. Én zwemmen!
Dux ging nog steeds niet met overtuiging het water in, máár aan de overkant neemt hij - met een béétje hulp van Karel weliswaar - de blok aan én houdt 'm vast en zwemt ermee over. Goed zo!
Ik moet er vooral aan denken dat ik bij 't binnenkomen van de hond oplet wat ik moet doen, en niet mag doen. Zoals: recht blijven staan (niét voorover buigen) om de hond te doen voor komen, anders krijgt hij de neiging om meteen de blok te laten vallen. Ook zeker blijven (verbaal) belonen bij het schudden. En vooral: NIET meer aan de hond komen als hij eenmaal de leiband om heeft! Gewoon aan de voet zetten en maar "OVER" blijven roepen als hij aan het zwemmen is.
De "rolling retriever" is uitgebleven, dat was precies maar éénmalig, gelukkig.
Rest van de les: de gewoonlijke oefeningen, maar dan in de gietende regen. Uitsturen ging bijzonder goed, Dux bleeft zitten terwijl ik de afstand naar en van het paaltje aflegde, en na het commando vloog hij er recht naartoe, snuffelde zelfs aan de top voor 'n snoepje (dat er natuurlijk niet lag, hah, flauw) en hij reageerde mooi op de fluittoon.
Verloren zoeken: iets moeilijker. Dux blijft wel héél enthousiast, zeker als het de beurt aan andere honden is, dan is ie niet stil te houden. Zelf doet hij het best goed, alleen komt hij iets teveel terug om te "vragen" naar een bevestigend bevel. Dus moet ik oppassen niet te snel toe te geven met een herhaling van "zoek" o.i.d. maar de instructeur (die in de buurt van de apport stond om wat te sturen) laten meehelpen.
Belangrijke "etiquette" voor wedstrijden, bij markeren, verloren apport, uitsturen e.d.: je zet je hond aan de voet, lijnt hem af - vanaf dan begint de oefening! - je legt de leiband NAAST JE neer (in België mag het ook in de hand of rond de nek, in Nederland absoluut niet), en geeft je hond het commando. De oefening eindigt wanneer de hond terug is aangelijnd. Is het een apportoefening, laat je de hond voor komen, neem je de blok MET BEIDE HANDEN aan (belangrijk later voor wild, is een beetje "lomper" om aan de pakken), en legt het ding opnieuw NAAST JE neer, in dezelfde beweging neem je de leiband (die ergens in de buurt ligt dus) en lijnt de hond aan - waarmee de oefening beëindigd is. Maar, speel je voor de eerste keer wedstrijd, neem dan vooral zo snel mogelijk de blok/het wild aan, laat hem niet eerst nog andere kunstjes zoals een perfecte zit voor uitvoeren, want: aannemen zonder zit voor = twee punten af; hond die de blok op de grond laat vallen = 0 punten!! Conclusie: streeft niet naar het maximum, maar naar een voldoende, op die eerste wedstrijd.
zaterdag 8 mei 2010
Les (8 mei)
Dux' eerste zwemles!
En meteen een nieuwe bijnaam: Dux de Duck "Rolling" Retriever!
Flo deed blijkbaar hetzelfde op z'n eerste tocht: zo panikeren dat ie van't spartelen in het water op z'n rug belandde, kopje onder. Terughalen dus, en opnieuw proberen. Uiteindelijk is hij flink twee keer overgezwommen, én teruggezwommen mét blok, maar 't was toch ferm tegen z'n goesting.
Eerst even de procedure uitleggen:
(TBC)
En meteen een nieuwe bijnaam: Dux de Duck "Rolling" Retriever!
Flo deed blijkbaar hetzelfde op z'n eerste tocht: zo panikeren dat ie van't spartelen in het water op z'n rug belandde, kopje onder. Terughalen dus, en opnieuw proberen. Uiteindelijk is hij flink twee keer overgezwommen, én teruggezwommen mét blok, maar 't was toch ferm tegen z'n goesting.
Eerst even de procedure uitleggen:
(TBC)
Abonneren op:
Posts (Atom)
