Les 5 (27 maart)

Een nieuwe "stagiair" op de hondenschool?! Niemand minder dan mijn eigen papa. Nou!

Na de kennismaking volgde eerst een klein theorielesje: wat betekent "onder versus boven de wind staan voor een hond?". En waarom moet een jager altijd een lucifer of aansteker bij zich hebben? Een vlammetje is de duidelijkste manier om te zien waar de wind vandaan komt, zelfs bij een klein briesje. Dat is belangrijk voor de hond, want soms al lijkt het voor ons windstil, toch waait het steeds een béétje, en de wind neemt natuurlijk de geuren mee. Waait de wind van het wild richting hond, dan staat hij ONDER de wind, want dan kan hij het ruiken. Staat hij boven de wind, gaat de geur van het wild de andere kant uit en ruikt hij niets. Steeds zorgen dus dat je vlammetje naar je toe waait (gesteld dat het wild ergens recht voor je ligt natuurlijk).

Daarna natuurlijk direct op naar de volgoefening. Steeds worden ze strenger! Maar Dux heeft zich behoorlijk goed gedragen. Wééral één of twee keer opspringen, maar dat had ik snel gecorrigeerd. De slalom deden we deze keer een beetje lukraak met de andere begeleiders + honden op een willekeurige plaats (na het volgen op eigen traject). Tempowisselingen waren het belangrijkst dit keer. Dux deed dat redelijk goed maar loopt nog altijd "een halve hond" voor.

Nieuw is de klassieker "de acht met de paaltjes". Er staan vijf paaltjes, één in't midden en twee in beide bochten (in feite dus in zandlopervorm). De gemakkelijkste manier om de acht te lopen is:

1. beginnen met naar het middelste paaltje te lopen en zo gaan staan dat de hond tussen jou en het paaltje zich (laat hem ook even kennismaken met - dus snuffelen aan - het paaltje!) En neem je tijd om je hond keurig te doen volgen op de weg naar dat paaltje, want dat heeft de keurmeester immers ook al gezien.
2. maak eerst een binnenbocht, dus met je hond aan de binnenkant, aangezien je hem dan niet de kans kan geven uit te wijken of te trekken naar buiten. Na bocht 1 staat hij al wat beter onder appèl, dus dan ga je door naar de buitenbocht.
3. voor die andere buitenbocht passeer je uiteraard opnieuw het middelste paaltje. Loop hierbij best met je hond aan de buitenkant (dus hond-jij-paaltje) zodat hij er niet aan kan snuffelen
4. de buitenbocht: hou hem goed tegen je been en laat hem vooral nergens snuffelen. Dat geldt voor alle volgoefeningen natuurlijk.
   

Dat snuffelen en niet echt heel goed opletten in het algemeen, daar heeft Dux nog steeds wat last van. Alhoewel, volgens Robin (de instructeur dus) is het eerder een geval van op àlles wat hij tegenkomt te willen letten; slechts één van die "interessante dingen" is zijn baasje. Bij het wachten aan de voet terwijl de andere honden hun slalom doen, is hij nochtans vrij aandachtig (tenzij een hond echt recht voor hem doorkomt).

Het afleggen! Ging vrij goed, maar Dux had echt de moeilijkste plaats. Hij stond helemaal vanachter en de begeleiders moesten achter het muurtje gaan staan. Dus ik moest helemaal naar links, omheen de muur... en verder geraakte ik niet want Dux stond inmiddels allang terug recht. Een correctie voor mij: als ik Dux terug ga afleggen op z'n plaats, maak ik best even een korte volgoefening in plaats van hem terug neer te leggen. Zo zet ik hem terug onder appèl.

De blok: ging... iétsje beter maar opnieuw had ik deze week geen tijd gehad om te oefenen. Volgende week zéker beter! Als de honden eenmaal de blok enkele seconden vasthouden, mogen we de volgende stap al eens proberen: de blok een meter (en steeds verder) voor de hond op de grond leggen, terug naast hond gaan staan en dan zeggen (en wijzen) "vast". De hond moet de blok dan gaan oprapen, vasthouden en (met bevel) terug gaan zitten en wachten tot de voorjager hem terug aanneemt. De afstanden worden steeds langer en langer natuurlijk, tot hij het van héél ver doet.

Volgende week gaan we beginnen met uitsturen (met fluitje!) dus als voorbereiding had de instructeur de honden met een volgoefening van hun begeleiders "weggenomen". Hij zette de hond dan op een paar meter afstand terug neer en liet de begeleider hem voorroepen. Dat deed Dux goed, snel en enthousiast maar... hij sprong onverwachts op toen hij bij me was. Nadat ik hem had afgeduwd ging hij wel mooi, met opgeheven snuit, voor zitten. Goed zo Dux! Da's een mooi begin.

Na de les mochten de honden weer even spelen net als vorige week. Dux had het nogal gemunt op de Weimeraner Harley en de Springer (of Heidewachtel, volgens mij) Kiara (?). 't Was even moeilijk om de hondjes terug aan de lijn te krijgen, maar in feite luisterde Dux vrij goed en kwam hij zonder al te veel problemen tot bij mij. Alleen was hij een beetje te wild om de leiband aan te krijgen. Zoveel enthousiasme!

Op naar volgende week!