Les 3 (13 maart)

De oefeningen worden moeilijker, de kritiek zwaarder. Elke week moet er vooruitgang zijn! Dux en ik beginnen eraan vol goede moed: een volgoefening waarbij de begeleiders kriskras door elkaar lopen (met hond ernaast natuurlijk), en zelf kiezen of ze links/rechts afslaan en tempowisselingen doen. Lukt allemaal behoorlijk, alleen hield ik de lijn wat te strak - een overblijfseltje van de lessen op de Hasseltse Hondenschool, waar één van de instructeurs ons dat zo wilde aanleren. Duidelijk een andere tactiek, daarom niet fout, maar hier niet zo geliefd.

Maar dan! Blijkbaar (dat bedenk ik mij dan nu, na de les) had ik Dux wat teveel beloninkjes in de vorm van snoepjes gegeven, want plots besloot hij bij de volgoefening om de beurt (slalom rond een kring van begeleiders+honden) constant op te springen. De instructeur dacht dat hij wou spelen en gaf daarom de opmerking dat ik hem meer onder commando moest zetten, maar ik ben er vrij zeker van dat hij wat last had van zenuwen en bij mij beschutting zocht (à la "laten we alsjeblieft met dit gedoe stoppen en fijn gaan wandelen!"). De enige oplossing was om trachten te anticiperen wanneer hij wou gaan springen, en op dat moment ofwel te corrigeren door een snok aan de lijn, ofwel een ander commando te geven, bijvoorbeeld "voet". Niet simpel!

Het afleggen en zitten op afstand lukte best wel, maar niet bijzonder veel beter dan vorige week. Niet zo verwonderlijk aangezien ik absoluut geen tijd gehad had om door de week te oefenen (foei!).

Ten slotte: de blok! Wonder boven wonder maar hij hield hem zowaar één seconde in z'n mond! Nuja... "hield" is het woord niet, hij rolde er nog steeds mee met z'n tong, in plaats van hem stevig tussen de tanden te klemmen. Nu goed, dat is ook niet gemakkelijk, en hij neemt het ding tenminste aan. Ik heb het volgens de instructeur wél goed voorgedaan, door na het eerste commando ("vast!") lichtjes zijn snuit te pakken en de blok tussen de tanden te leggen, net zoals hij vorige week had uitgelegd. Een algemene opmerking is trouwens dat je moet opletten dat wanneer je met je hand naar de hond z'n muil gaat, de hond niet automatisch veronderstelt dat je z'n blok (of het wild dus) gaat aannemen. Dan zal hij onmiddelijk lossen, terwijl je daar geen commando voor gegeven had. Een goede oefening om dit te vermijden, is dat je wanneer hij de blok vast heeft eens onder zijn kin krabt of op zijn borst klopt (als beloning), terwijl hij mooi de blok in z'n muil houdt. Wanneer hij hem dan wel eindelijk mag afgeven, breng je je hand tot bij zijn muil, neem je de blok vast en zeg je "los". Zo legt hij het wild later ook mooi (en onbeschadigd hopelijk) in je hand en loop je weinig kans dat hij het op de grond laat vallen - dat is punten af!

Er werd nog maar eens gezegd, bij het oefenen met de blok, dat een hond eigenlijk niet zou mogen spelen met andere speeltjes thuis. De blok zelf is evenmin speelgoed en dient alleen om te werken. Een hond die allerlei speeltjes tot zijn beschikking heeft thuis en daar lustig op mag knabbelen en ermee mag apporteren of trekspelletjes doen als hij daar zin in heeft, gaat het zeker moelijker krijgen om behoorlijk met de blok te presteren. In het wild (waar de blok uiteraard een substituut voor is) mag immers zéker niet gebeten worden, laat staan mee gespeeld. Wel, dat is allemaal fijn en goed, maar ik heb toch geen zin om Dux al z'n speeltjes af te nemen, ocharme! Zo dachten trouwens de meeste van mijn klasgenoten erover (behalve misschien de die-hard jagers). Dan maak ik het mezelf maar wat moeilijker hé, een uitdaging is altijd leuker ;-)