Les 5 (27 maart)

Een nieuwe "stagiair" op de hondenschool?! Niemand minder dan mijn eigen papa. Nou!

Na de kennismaking volgde eerst een klein theorielesje: wat betekent "onder versus boven de wind staan voor een hond?". En waarom moet een jager altijd een lucifer of aansteker bij zich hebben? Een vlammetje is de duidelijkste manier om te zien waar de wind vandaan komt, zelfs bij een klein briesje. Dat is belangrijk voor de hond, want soms al lijkt het voor ons windstil, toch waait het steeds een béétje, en de wind neemt natuurlijk de geuren mee. Waait de wind van het wild richting hond, dan staat hij ONDER de wind, want dan kan hij het ruiken. Staat hij boven de wind, gaat de geur van het wild de andere kant uit en ruikt hij niets. Steeds zorgen dus dat je vlammetje naar je toe waait (gesteld dat het wild ergens recht voor je ligt natuurlijk).

Daarna natuurlijk direct op naar de volgoefening. Steeds worden ze strenger! Maar Dux heeft zich behoorlijk goed gedragen. Wééral één of twee keer opspringen, maar dat had ik snel gecorrigeerd. De slalom deden we deze keer een beetje lukraak met de andere begeleiders + honden op een willekeurige plaats (na het volgen op eigen traject). Tempowisselingen waren het belangrijkst dit keer. Dux deed dat redelijk goed maar loopt nog altijd "een halve hond" voor.

Nieuw is de klassieker "de acht met de paaltjes". Er staan vijf paaltjes, één in't midden en twee in beide bochten (in feite dus in zandlopervorm). De gemakkelijkste manier om de acht te lopen is:

1. beginnen met naar het middelste paaltje te lopen en zo gaan staan dat de hond tussen jou en het paaltje zich (laat hem ook even kennismaken met - dus snuffelen aan - het paaltje!) En neem je tijd om je hond keurig te doen volgen op de weg naar dat paaltje, want dat heeft de keurmeester immers ook al gezien.
2. maak eerst een binnenbocht, dus met je hond aan de binnenkant, aangezien je hem dan niet de kans kan geven uit te wijken of te trekken naar buiten. Na bocht 1 staat hij al wat beter onder appèl, dus dan ga je door naar de buitenbocht.
3. voor die andere buitenbocht passeer je uiteraard opnieuw het middelste paaltje. Loop hierbij best met je hond aan de buitenkant (dus hond-jij-paaltje) zodat hij er niet aan kan snuffelen
4. de buitenbocht: hou hem goed tegen je been en laat hem vooral nergens snuffelen. Dat geldt voor alle volgoefeningen natuurlijk.
   

Dat snuffelen en niet echt heel goed opletten in het algemeen, daar heeft Dux nog steeds wat last van. Alhoewel, volgens Robin (de instructeur dus) is het eerder een geval van op àlles wat hij tegenkomt te willen letten; slechts één van die "interessante dingen" is zijn baasje. Bij het wachten aan de voet terwijl de andere honden hun slalom doen, is hij nochtans vrij aandachtig (tenzij een hond echt recht voor hem doorkomt).

Het afleggen! Ging vrij goed, maar Dux had echt de moeilijkste plaats. Hij stond helemaal vanachter en de begeleiders moesten achter het muurtje gaan staan. Dus ik moest helemaal naar links, omheen de muur... en verder geraakte ik niet want Dux stond inmiddels allang terug recht. Een correctie voor mij: als ik Dux terug ga afleggen op z'n plaats, maak ik best even een korte volgoefening in plaats van hem terug neer te leggen. Zo zet ik hem terug onder appèl.

De blok: ging... iétsje beter maar opnieuw had ik deze week geen tijd gehad om te oefenen. Volgende week zéker beter! Als de honden eenmaal de blok enkele seconden vasthouden, mogen we de volgende stap al eens proberen: de blok een meter (en steeds verder) voor de hond op de grond leggen, terug naast hond gaan staan en dan zeggen (en wijzen) "vast". De hond moet de blok dan gaan oprapen, vasthouden en (met bevel) terug gaan zitten en wachten tot de voorjager hem terug aanneemt. De afstanden worden steeds langer en langer natuurlijk, tot hij het van héél ver doet.

Volgende week gaan we beginnen met uitsturen (met fluitje!) dus als voorbereiding had de instructeur de honden met een volgoefening van hun begeleiders "weggenomen". Hij zette de hond dan op een paar meter afstand terug neer en liet de begeleider hem voorroepen. Dat deed Dux goed, snel en enthousiast maar... hij sprong onverwachts op toen hij bij me was. Nadat ik hem had afgeduwd ging hij wel mooi, met opgeheven snuit, voor zitten. Goed zo Dux! Da's een mooi begin.

Na de les mochten de honden weer even spelen net als vorige week. Dux had het nogal gemunt op de Weimeraner Harley en de Springer (of Heidewachtel, volgens mij) Kiara (?). 't Was even moeilijk om de hondjes terug aan de lijn te krijgen, maar in feite luisterde Dux vrij goed en kwam hij zonder al te veel problemen tot bij mij. Alleen was hij een beetje te wild om de leiband aan te krijgen. Zoveel enthousiasme!

Op naar volgende week!

Les 4 (20 maart)

Ik ben enorm trots op mijn hondje vandaag! Hij heeft geweldig zijn best gedaan op school en veel beter gepresteerd dan ik verwacht had (hoe durf ik!).

Bij de eerste gezamenlijke volgoefening begon hij meteen weer op te springen - geen goed teken! Ik heb echter niet met mijn voeten laten rammelen door dat Tollerke ;-) . Nadat ik hem even ferm had tussengepakt met een korte drill (en verheven stem), is hij er wonderwaar mee gestopt en is hij voorbeeldig beginnen volgen! Zo voorbeeldig zelfs dat de instructeur het had opgemerkt. Ook hij wist nog van dat gespring van vorige week (en had het gespring van daarnet niet eens gezien! maar ik had het toch verklapt, zo eerlijk dat ik ben!) en complimenteerde mij met de goede vorderingen. Nou zeg!

De rest van de les verliep ook op wieletjes. Ik weet niet hoe het komt maar Dux was werkelijk indrukwekkend. Het afleggen ging bijna vlekkeloos... maar het werd hem ook erg moeilijk gemaakt toen er andere begeleiders met hond tussen Dux en mij moesten doorlopen.

Vandaag overigens een ware stoelendans van klasgenoten! Twee honden mochten (met hun baasje natuurlijk) naar de B-klas: proficiat! En een Golden Retriever (hoera, nog een Retriever!! Toen waren ze met drie...) kwam erbij, maar zal waarschijnlijk ook snel in de B-klas zitten.

Ook bezoek gehad van die beruchte B-klas tijdens onze les! Ze waren aan het spoorzoeken (of iets dergelijks, alleszins een oefening waarbij andere honden niet mochten aanwezig zijn), dus de rest van de klas mocht even naar ons veldje komen. De begeleiders moesten de honden afleggen, ergens aan de rand van het veld dichtbij de kantine, tijdens onze slalom en afleg-oefening. Best wel imponerend, zo'n groep honden zien liggen zonder problemen terwijl de baasjes wat rondslenterden en op ons toekeken. Al een geluk dat Dux het net vandaag zo goed deed! Tante Martine was natuurlijk daar met Flo. Dux en Flo konden elkaar gelukkig niet zien, alhoewel Flo daar nog wel zou tegenkunnen (achja, tweede prijs hé, een koud kunstje voor dat beestje!).

Terwijl Tannie ons in de gaten hield, was Dux net aan't demonstreren hoe hij nog steeds de blok niet goed vast houdt (het enige minpuntje van de les, maar dat is helemaal mijn schuld omdat ik de blok bij m'n ouders had laten liggen door de week en dus niet kon oefenen. Excuses excuses!) maar het ging niettemin - of toch in de ogen van de instructeur - al een tikkeltje vlotter dan vorige week. Oefenen geblazen dus!

Over 't algemeen dus een behoorlijk geslaagde les, en dat vond Tannie ook! Ze vond dat Dux dat al heel goed deed en bemerkte ook hoe rustig hij geworden was. Dat viel mij ook op toen we naderhand in de kantine zaten. Honden mogen daar niet binnen, dus ik had Dux aan een paaltje gebonden op het terras. Terwijl een aantal mensen de tafels en stoelen voor het mosselfeest aan't klaarzetten waren, lag Dux vrij rustig toe te kijken aan de rand van het terras. Af en toe een blafje toen hij mij zag door het raam, maar wat wil je. Heel erg braaf beestje geworden, onze Dux!

Het zal ook wel geholpen hebben dat hij bekaf was na een modderige wandeling met Flo door het drassige veldje achter de kantine. Bijna in de vijver gesjeesd, maar Flo heeft hem kunnen tegenhouden (yeah right! de rakker) Een bosje bramen verder hing Dux tot aan z'n buik vol modder, maar dat hadden de plassen er gauw weer afgespoeld. Kortom: een lekker vuil en nat hondje dat bij thuiskomst rechtstreeks z'n kot in vliegt om er een welverdiend dutje te doen.

Les 3 (13 maart)

De oefeningen worden moeilijker, de kritiek zwaarder. Elke week moet er vooruitgang zijn! Dux en ik beginnen eraan vol goede moed: een volgoefening waarbij de begeleiders kriskras door elkaar lopen (met hond ernaast natuurlijk), en zelf kiezen of ze links/rechts afslaan en tempowisselingen doen. Lukt allemaal behoorlijk, alleen hield ik de lijn wat te strak - een overblijfseltje van de lessen op de Hasseltse Hondenschool, waar één van de instructeurs ons dat zo wilde aanleren. Duidelijk een andere tactiek, daarom niet fout, maar hier niet zo geliefd.

Maar dan! Blijkbaar (dat bedenk ik mij dan nu, na de les) had ik Dux wat teveel beloninkjes in de vorm van snoepjes gegeven, want plots besloot hij bij de volgoefening om de beurt (slalom rond een kring van begeleiders+honden) constant op te springen. De instructeur dacht dat hij wou spelen en gaf daarom de opmerking dat ik hem meer onder commando moest zetten, maar ik ben er vrij zeker van dat hij wat last had van zenuwen en bij mij beschutting zocht (à la "laten we alsjeblieft met dit gedoe stoppen en fijn gaan wandelen!"). De enige oplossing was om trachten te anticiperen wanneer hij wou gaan springen, en op dat moment ofwel te corrigeren door een snok aan de lijn, ofwel een ander commando te geven, bijvoorbeeld "voet". Niet simpel!

Het afleggen en zitten op afstand lukte best wel, maar niet bijzonder veel beter dan vorige week. Niet zo verwonderlijk aangezien ik absoluut geen tijd gehad had om door de week te oefenen (foei!).

Ten slotte: de blok! Wonder boven wonder maar hij hield hem zowaar één seconde in z'n mond! Nuja... "hield" is het woord niet, hij rolde er nog steeds mee met z'n tong, in plaats van hem stevig tussen de tanden te klemmen. Nu goed, dat is ook niet gemakkelijk, en hij neemt het ding tenminste aan. Ik heb het volgens de instructeur wél goed voorgedaan, door na het eerste commando ("vast!") lichtjes zijn snuit te pakken en de blok tussen de tanden te leggen, net zoals hij vorige week had uitgelegd. Een algemene opmerking is trouwens dat je moet opletten dat wanneer je met je hand naar de hond z'n muil gaat, de hond niet automatisch veronderstelt dat je z'n blok (of het wild dus) gaat aannemen. Dan zal hij onmiddelijk lossen, terwijl je daar geen commando voor gegeven had. Een goede oefening om dit te vermijden, is dat je wanneer hij de blok vast heeft eens onder zijn kin krabt of op zijn borst klopt (als beloning), terwijl hij mooi de blok in z'n muil houdt. Wanneer hij hem dan wel eindelijk mag afgeven, breng je je hand tot bij zijn muil, neem je de blok vast en zeg je "los". Zo legt hij het wild later ook mooi (en onbeschadigd hopelijk) in je hand en loop je weinig kans dat hij het op de grond laat vallen - dat is punten af!

Er werd nog maar eens gezegd, bij het oefenen met de blok, dat een hond eigenlijk niet zou mogen spelen met andere speeltjes thuis. De blok zelf is evenmin speelgoed en dient alleen om te werken. Een hond die allerlei speeltjes tot zijn beschikking heeft thuis en daar lustig op mag knabbelen en ermee mag apporteren of trekspelletjes doen als hij daar zin in heeft, gaat het zeker moelijker krijgen om behoorlijk met de blok te presteren. In het wild (waar de blok uiteraard een substituut voor is) mag immers zéker niet gebeten worden, laat staan mee gespeeld. Wel, dat is allemaal fijn en goed, maar ik heb toch geen zin om Dux al z'n speeltjes af te nemen, ocharme! Zo dachten trouwens de meeste van mijn klasgenoten erover (behalve misschien de die-hard jagers). Dan maak ik het mezelf maar wat moeilijker hé, een uitdaging is altijd leuker ;-)

Les 2 (6 maart)

Vooraf een opmerking over baasjes en hondjes. Wie gaat er eerst door de deur na een wandeling? Fout antwoord: "hond", ongeldig antwoord: "mijn hond komt niet binnen", juist antwoord: "het baasje". Baasje is altijd baas. Hoe gemakkelijk is het om dat soms vergeten om te zetten naar hondentaal...

De eerste oefening is om de beurt laten zien "wat we geleerd hebben vorige week", namelijk de volg met naar links of rechts draaien, voet zetten, en tempowisselingen. Nota's: hou de lijn met twee handen vast (en corrigeer ook met twee handen), en durf fatsoenlijk corrigeren! Continue korte rukjes aan de lijn veroorzaken alleen maar gewenning bij de hond. Soms is een ferme snok noodzakelijk (maar blijf oppassen, de hondjes zijn nog niet volgroeid). ALTIJD eerst naam van de hond noemen, dan commando. Honden die al wat beter volgen (bij Dux valt dat nogal mee) moeten minder belonende woordjes tussen de commando's gevoegd worden, dat is enkel maar witte ruis.

Vandaag gaan we werken met de lange lijn (net als vorige week) en, op het einde van de les, de blok. Fluitje zal volgende week gebruikt worden.

De oefening van vorige week, de slalom, wordt hernomen, maar ditmaal met de honden in de rij dichter bij elkaar. De lussen mogen groter genomen worden (als de onderkant van een ei). Alle honden merkten dat opletten veel moeilijker wordt als de werkende hond (en zijn lange lijn) zo kort op hen passeert. Zitten blijven lukt... meestal tot soms. Veel gejengel van de jongsten, hoewel het na een tijdje betert.

De grote oefening vandaag is het afleggen van de hond en het blijven liggen of zitten op afstand. Van groot belang: een liggende hond wordt NOOIT voorgeroepen (ook niet als de instructeur dit als strikvraag aangeeft!). Wanneer het baasje de hond afzet of -legt met het commando "blijf", zal hij ALTIJD terug naar de hond gaan. Wordt de hond afgezet met het commando "wacht", wordt hij voorgeroepen. Dit verschil is belangrijk om de hond vertrouwen te geven in de baas (hij komt altijd terug! ookal is hij uit zicht).

Dux heeft pas deze week (na vorige les) leren liggen, met veel moeite en snoepjes. Maar, tot mijn grote trots, heeft hij het voorbeeldig gedaan op school. Zelfs op ietwat drassige plekken bleeft hij liggen op afstand (natuurlijk stond hij wel eens op wanneer er teveel afleiding was of wanneer het te lang duurde, maar daar knijpen we even een oogje voor toe). Staat de hond op en/of verplaatst hij zich bij het afliggen/zitten op afstand, steeds rustig naar hem toe gaan, hem terug op zijn oorspronkelijke plaats zetten en opnieuw laten blijven of wachten. Doe je dat niet, krijg je een hond die zich gaat verleggen of verzetten en dat is meteen een 0 op wedstrijden. Om de hond wat uit te dagen, wanneer hij het liggen goed onder de knie heeft (en beseft dat hij NOOIT moet voorkomen wanneer hij ligt), kan je al eens met de lijn "spelen" (lichtjes trekken), of andere afleidingsmanoeuvers verzinnen zoals over hem heen stappen, zijn naam roepen, enzovoort.

Bij het commando "kom voor" maken we ons groot, d.w.z. armen breed. Dat is uitnodigend voor de hond, en geeft extra informatie met gebarentaal (net als de opgeheven hand bij zit: handig als de hond doof wordt op latere leeftijd). Ook altijd hoge, lieve stem gebruiken bij de kom voor, aangezien je wil dat de hond naar je toe komt. Dat zal hij niet graag doen als je een zware "straffende" stem gebruikt.

Dux reageert nog altijd op het schot, soms iets meer dan opkijken alleen (weglopen bij de volg, opstaan bij het zitten of liggen) maar dat komt ongetwijfeld nog wel goed.

De blok! Dux "rolt" er nog mee in z'n mond, dus voorlopig doen we niets méér dan enkele seconden in de mond leggen en dan lossen. Kaken kunnen lichtjes worden dichtgehouden. Maar nooit de handen op de ogen leggen, dat vindt de hond uiteraard maar niks.

Volgende week: fluitje! Roller (kort) voor zit, lange toon voor "kom voor". En natuurlijk de progressie laten zien van de oefeningen van vandaag. Studeren maar!