TBA
Dinsdag - en/of donderdagavonden avonden juli - augustus.
vrijdag 20 augustus 2010
zaterdag 24 juli 2010
zaterdag 17 juli 2010
Overzicht van de oefeningen
Hieronder volgt een overzicht van de oefeningen, hoe die moeten worden uitgevoerd en wat hond en voorjager zeker wel en zeker niet moeten doen. Steeds is de oefening pas afgelopen als de leiband wordt omgedaan.
1. Afleggen
In België is de voorjager in zicht, in Nederland buiten zicht. Hond blijft 1 minuut (in de lessen 2 minuten liggen). Leidband is af en wordt meegenomen door de voorjager. Hond mag geen meters winnen, niet van houding veranderen (niet van zit naar lig of omgekeerd, even verleggen mag wel). Bij ophalen, blijft hond in de houding tot commando (voet) wordt gegeven.
2. De volg (de 8)
Er wordt vertrokken bij het middelste paaltje, waarbij de hond op weg naar daar nog onder appèl mag worden gezet. Bij voorkeur eerst de binnenbocht, dan de buitenbocht. Eerste maal aangelijnd, daarna (terug bij middelste paal) wordt de leiband naast de paal (!) neergelegd, waarna de losse volg wordt gedaan. De hond mag niet merkelijk van het traject afwijken, maar mag in dat geval wel éénmaal terug worden bijgeroepen.
3. Vrij sturen
In België: eender welke richting (behalve achter de voorjager)
In Nederland: recht vooruit
De hond moet ongeveer 30 meter van de voorjager weglopen. Het commando om terug te roepen kan zijn:
1. Naam hond + "kom voor"
2. Naam hond + fluitsignaal
3. Fluitsignaal
4. Naam hond + "kom voor" + fluitsignaal
Maar enkel als al deze commando's direct op elkaar volgen. Een pauze ertussen (vb. Naam hond + "kom voor" ... + fluitsignaal) wordt beschouwd als twee afzonderlijke commando's en wordt bestraft met aftrekken van punten.
4. Markeerapport
Wild wordt opgegooid op een afstand van ongeveer 30 meter, werper is buiten zicht, schutter is in zicht. De hond moet min of meer rechtstreeks op het wild toelopen, moet het wild in één keer vastgrijpen (hoewel neerleggen om beter te grijpen wordt genuanceerd bij puntenaftrek), en voor brengen. Voor het werpen geeft de voorjager een teken aan de werper dat de hond klaar is (hond zit afgelijnd aan de voet met de kop in de richting van de werper of waar het stuk ongeveer gaat vallen). De hond mag vertrekken als de voorjager van de keurmeester een schoudertik gekregen heeft. Het commando is "Naam hond + apport". Inspringen voor het werpen is 0, na het werpen maar voor het commando is aftrek van punten. Kan de hond het wild niet onmiddellijk vinden, krijgt hij geen punten en moet hij worden teruggeroepen (vinden door zoeken en terugbrengen telt niet). Het commando "vast" wanneer de hond bij het wild is mag niet gegeven worden. Heeft de hond het wild vast, mag wel het commando "kom voor" gegeven worden, maar best niet als het niet nodig is. Is de hond bij de voorjager, mag ook het commando "zit voor" gegeven worden, moet het wild worden aangenomen (niet voor de voeten van de voorjager laten vallen!), moet de voorjager het naast zich neerleggen, de leiband nemen (ligt naast de voorjager) en de hond omlijnen.
5. Kort apport
Hond moet geslipt worden! (leiband voor de borst van de hond los vasthouden, loslaten wanneer de hond mag vertrekken, op commando). Verder zelfde systeem van commando's als bij markeerapport: "apport", géén "vast", "kom voor/zit voor".
6. Apport uit water
Het stuk wordt in het water gegooid, hond wacht op commando afgelijnd aan de voet. Verder zelfde systeem als kort apport. De hond mag niet schudden voor het wild is afgegeven.
7. Apport over water
De hond zit afgelijnd aan de oever van het water, leiband ligt naast de voorjager. Aan de overkant geeft de instructeur het signaal dat het wild neerligt. Hond krijgt commando "over" en steekt het water in ongeveer een rechte lijn over, naar de overliggende oever waar het wild ligt. Eens uit het water krijgt de hond het commando "zoek apport" indien nodig. De hond mag zich schudden voor hij het wild gaat zoeken. Heeft hij het wild vast, mag het commando "kom voor" gegeven worden. Terug aangekomen aan de oever, klimt de hond uit het water (eventueel met commando "zit voor"), geeft hij zonder schudden het wild af, en wordt hij terug aangelijnd. Daarna mag hij schudden.
8. Verloren apport
De hond zit afgelijnd aan de voet, leiband naast de voorjager op de grond. De instructeur geeft een teken dat het wild ligt. De hond krijgt het commando "zoek apport", en vertrekt. Heeft hij het wild gevonden, mag het commando "kom voor" gegeven worden. De hond geeft het wild af ("zit voor"), de voorjager legt het naast zich neer en lijnt de hond terug aan.
1. Afleggen
In België is de voorjager in zicht, in Nederland buiten zicht. Hond blijft 1 minuut (in de lessen 2 minuten liggen). Leidband is af en wordt meegenomen door de voorjager. Hond mag geen meters winnen, niet van houding veranderen (niet van zit naar lig of omgekeerd, even verleggen mag wel). Bij ophalen, blijft hond in de houding tot commando (voet) wordt gegeven.
2. De volg (de 8)
Er wordt vertrokken bij het middelste paaltje, waarbij de hond op weg naar daar nog onder appèl mag worden gezet. Bij voorkeur eerst de binnenbocht, dan de buitenbocht. Eerste maal aangelijnd, daarna (terug bij middelste paal) wordt de leiband naast de paal (!) neergelegd, waarna de losse volg wordt gedaan. De hond mag niet merkelijk van het traject afwijken, maar mag in dat geval wel éénmaal terug worden bijgeroepen.
3. Vrij sturen
In België: eender welke richting (behalve achter de voorjager)
In Nederland: recht vooruit
De hond moet ongeveer 30 meter van de voorjager weglopen. Het commando om terug te roepen kan zijn:
1. Naam hond + "kom voor"
2. Naam hond + fluitsignaal
3. Fluitsignaal
4. Naam hond + "kom voor" + fluitsignaal
Maar enkel als al deze commando's direct op elkaar volgen. Een pauze ertussen (vb. Naam hond + "kom voor" ... + fluitsignaal) wordt beschouwd als twee afzonderlijke commando's en wordt bestraft met aftrekken van punten.
4. Markeerapport
Wild wordt opgegooid op een afstand van ongeveer 30 meter, werper is buiten zicht, schutter is in zicht. De hond moet min of meer rechtstreeks op het wild toelopen, moet het wild in één keer vastgrijpen (hoewel neerleggen om beter te grijpen wordt genuanceerd bij puntenaftrek), en voor brengen. Voor het werpen geeft de voorjager een teken aan de werper dat de hond klaar is (hond zit afgelijnd aan de voet met de kop in de richting van de werper of waar het stuk ongeveer gaat vallen). De hond mag vertrekken als de voorjager van de keurmeester een schoudertik gekregen heeft. Het commando is "Naam hond + apport". Inspringen voor het werpen is 0, na het werpen maar voor het commando is aftrek van punten. Kan de hond het wild niet onmiddellijk vinden, krijgt hij geen punten en moet hij worden teruggeroepen (vinden door zoeken en terugbrengen telt niet). Het commando "vast" wanneer de hond bij het wild is mag niet gegeven worden. Heeft de hond het wild vast, mag wel het commando "kom voor" gegeven worden, maar best niet als het niet nodig is. Is de hond bij de voorjager, mag ook het commando "zit voor" gegeven worden, moet het wild worden aangenomen (niet voor de voeten van de voorjager laten vallen!), moet de voorjager het naast zich neerleggen, de leiband nemen (ligt naast de voorjager) en de hond omlijnen.
5. Kort apport
Hond moet geslipt worden! (leiband voor de borst van de hond los vasthouden, loslaten wanneer de hond mag vertrekken, op commando). Verder zelfde systeem van commando's als bij markeerapport: "apport", géén "vast", "kom voor/zit voor".
6. Apport uit water
Het stuk wordt in het water gegooid, hond wacht op commando afgelijnd aan de voet. Verder zelfde systeem als kort apport. De hond mag niet schudden voor het wild is afgegeven.
7. Apport over water
De hond zit afgelijnd aan de oever van het water, leiband ligt naast de voorjager. Aan de overkant geeft de instructeur het signaal dat het wild neerligt. Hond krijgt commando "over" en steekt het water in ongeveer een rechte lijn over, naar de overliggende oever waar het wild ligt. Eens uit het water krijgt de hond het commando "zoek apport" indien nodig. De hond mag zich schudden voor hij het wild gaat zoeken. Heeft hij het wild vast, mag het commando "kom voor" gegeven worden. Terug aangekomen aan de oever, klimt de hond uit het water (eventueel met commando "zit voor"), geeft hij zonder schudden het wild af, en wordt hij terug aangelijnd. Daarna mag hij schudden.
8. Verloren apport
De hond zit afgelijnd aan de voet, leiband naast de voorjager op de grond. De instructeur geeft een teken dat het wild ligt. De hond krijgt het commando "zoek apport", en vertrekt. Heeft hij het wild gevonden, mag het commando "kom voor" gegeven worden. De hond geeft het wild af ("zit voor"), de voorjager legt het naast zich neer en lijnt de hond terug aan.
vrijdag 16 juli 2010
Extra trainingen voor clubwedstrijd
Morgen is het clubwedstrijd op Kiewit. Spannend!
De wedstrijd is om 14u op de club zelf, het waterwerk wordt gedaan in de nieuwe vijver op de Platwijers.
Dux is er zo klaar voor als hij kan zijn, denk ik. Hij zal ongetwijfeld wel zijn karakteristieke fouten maken (eend niet goed vastnemen, niet goed markeren omdat hij nooit genoeg oplet,...), maar ik heb er - een beetje - vertrouwen in. We zullen ons alleszins goed amuseren.
Vandaag en gisteren heb ik van papa wat extra training gekregen, voornamelijk het overzwemmen (gaat goed... hij zwemt vlotjes over, nu nog die eend vinden hé), het markeren (oei oei oei) en het uitsturen (ai ai ai). Uitsturen lukte vandaag al wat beter dan gisteren - toen wou hij gewoon niet van me weglopen, 't braaf beestje.
Markeren blijft de grootste struikelblok. Hij let gewoon niet op waar het stuk valt, loopt dan ook niet ver genoeg naar voren of loopt recht naar de werper. Dan begint hij te zoeken, wat niet mag (hij heeft toch al een 0/20 als hij niet recht op het stuk af loopt), maar natuurlijk reageert hij dan niet of nauwelijks op mijn fluitsignaal en bevel om voor te komen, zodat hij terug kan worden ingezet. Hij is dan zo gefixeerd op zijn apport zoeken dat hij niks meer lijkt te horen. Tja.
Verloren zoeken gaat mééstal goed... eens hij beseft wat hij moet doen tenminste. Hij zoekt vrij goed, maar soms heeft hij niet goed door wat de oefening is en staat hij maar wat te draaien en te snuffelen alsof hij vrijaf heeft. Maar vandaag ging dat behoorlijk vlotjes.
Dux, veel succes morgen!!!
De wedstrijd is om 14u op de club zelf, het waterwerk wordt gedaan in de nieuwe vijver op de Platwijers.
Dux is er zo klaar voor als hij kan zijn, denk ik. Hij zal ongetwijfeld wel zijn karakteristieke fouten maken (eend niet goed vastnemen, niet goed markeren omdat hij nooit genoeg oplet,...), maar ik heb er - een beetje - vertrouwen in. We zullen ons alleszins goed amuseren.
Vandaag en gisteren heb ik van papa wat extra training gekregen, voornamelijk het overzwemmen (gaat goed... hij zwemt vlotjes over, nu nog die eend vinden hé), het markeren (oei oei oei) en het uitsturen (ai ai ai). Uitsturen lukte vandaag al wat beter dan gisteren - toen wou hij gewoon niet van me weglopen, 't braaf beestje.
Markeren blijft de grootste struikelblok. Hij let gewoon niet op waar het stuk valt, loopt dan ook niet ver genoeg naar voren of loopt recht naar de werper. Dan begint hij te zoeken, wat niet mag (hij heeft toch al een 0/20 als hij niet recht op het stuk af loopt), maar natuurlijk reageert hij dan niet of nauwelijks op mijn fluitsignaal en bevel om voor te komen, zodat hij terug kan worden ingezet. Hij is dan zo gefixeerd op zijn apport zoeken dat hij niks meer lijkt te horen. Tja.
Verloren zoeken gaat mééstal goed... eens hij beseft wat hij moet doen tenminste. Hij zoekt vrij goed, maar soms heeft hij niet goed door wat de oefening is en staat hij maar wat te draaien en te snuffelen alsof hij vrijaf heeft. Maar vandaag ging dat behoorlijk vlotjes.
Dux, veel succes morgen!!!
dinsdag 13 juli 2010
Les (13 juli)
Dit is de laatste officiële les van het seizoen!
Volgend weekend is het clubwedstrijd, het weekend daarop Internationale Wedstrijd (met hoofdletters! ;-)).
Het overwater apport hebben we gedaan in de nieuwe vijver aan de platwijers, de rest van de training was op Kiewit. Dat ging... redelijk, maar lang niet genoeg voor de wedstrijden! Tja, ik ben ook al heel wat lessen niet kunnen gaan hiervoor door de dansstage in Antwerpen en mijn tripje naar Portugal, Dux is er al een beetje te lang "out" vrees ik.
Dat wordt extra gaan trainen deze week! Ik heb alvast twee eenden mee naar huis gekregen om te oefenen. Ben eens benieuwd.
Volgend weekend is het clubwedstrijd, het weekend daarop Internationale Wedstrijd (met hoofdletters! ;-)).
Het overwater apport hebben we gedaan in de nieuwe vijver aan de platwijers, de rest van de training was op Kiewit. Dat ging... redelijk, maar lang niet genoeg voor de wedstrijden! Tja, ik ben ook al heel wat lessen niet kunnen gaan hiervoor door de dansstage in Antwerpen en mijn tripje naar Portugal, Dux is er al een beetje te lang "out" vrees ik.
Dat wordt extra gaan trainen deze week! Ik heb alvast twee eenden mee naar huis gekregen om te oefenen. Ben eens benieuwd.
zaterdag 3 juli 2010
Soerendonk
Veel succes gewenst aan de deelnemers van de wedstrijd in Soerendonk! Als Dux duimen had zou hij ze opsteken ;-)
Foto's van deze wedstrijd zijn te vinden op de website van de club.
Foto's van deze wedstrijd zijn te vinden op de website van de club.
donderdag 1 juli 2010
Extra les (1 juli)
Vanavond een extra les wateroefeningen met papa in As, samen met Kobi en Gina.
Dux was ofwel de meest volhardende hond van de drie, de meest enthousiaste, of gewoonweg de domste ;-) (dat zal het wel niet zijn). Want in plaats van Kobi's en Gina's tactiek om na het overzwemmen met het wild rondom de vijver te lopen, ging Dux zonder aarzelen weer mooi via het water om het stuk binnen te brengen. Goed zo! Over water apport ging dus bijzonder goed.
Hij heeft ook voor de eerste keer uit water apport gedaan (gewoon eend in't water smijten, zodat hij het moet gaan halen), dat ging zonder slag of stoot. Dit is dan ook voor een hond echt "spelen", weinig honden hebben hier problemen mee.
Het markeren was wel iets anders. Dux zag het stuk niet, of liet het vallen, of beet erin, of was volkomen ongeïnteresseerd en snuffelde liever aan een paar struiken.
Dit was de laatste les van een "minderjarige" Dux, want over drie dagen wordt hij één jaar! Wel, voor zo'n jong beestje heeft hij toch al bijzonder veel geleerd, en ik ben dan ook ongelooflijk trots op hem!!!
Dux was ofwel de meest volhardende hond van de drie, de meest enthousiaste, of gewoonweg de domste ;-) (dat zal het wel niet zijn). Want in plaats van Kobi's en Gina's tactiek om na het overzwemmen met het wild rondom de vijver te lopen, ging Dux zonder aarzelen weer mooi via het water om het stuk binnen te brengen. Goed zo! Over water apport ging dus bijzonder goed.
Hij heeft ook voor de eerste keer uit water apport gedaan (gewoon eend in't water smijten, zodat hij het moet gaan halen), dat ging zonder slag of stoot. Dit is dan ook voor een hond echt "spelen", weinig honden hebben hier problemen mee.
Het markeren was wel iets anders. Dux zag het stuk niet, of liet het vallen, of beet erin, of was volkomen ongeïnteresseerd en snuffelde liever aan een paar struiken.
Dit was de laatste les van een "minderjarige" Dux, want over drie dagen wordt hij één jaar! Wel, voor zo'n jong beestje heeft hij toch al bijzonder veel geleerd, en ik ben dan ook ongelooflijk trots op hem!!!
dinsdag 29 juni 2010
Les (29 juni)
Oeiiii 't is lang geleden! Dit is de eerste les na mijn weekje Portugal, en 't is te merken. Training op Kiewit, om alle hondjes goed klaar te stomen voor de wedstrijden die eraan komen.
De oefeningen waar Dux gewoonlijk sterk in is, zijn vrij oké gebleven: het achtje, de blijf (min of meer dan toch).
Maar alles wat met eenden te maken heeft, was maar zwakjes. Hij begon opeens geweldig te spelen met zijn eendje, hij nam het niet goed vast of sleurde er mee - beet er zelfs in zodat ik de botten hoorde kraken! Helemaal niet zo goed hé Dux! Hopelijk betert het, binnenkort is de wedstrijd en er zijn echt niet veel lessen meer!
In ongeveerde tweede leshelft werden klasjes A en B gemixt voor een gezamelijke markeerapport. Net echt: de werper stond achter een "schuttingske" op de correcte (en erg lange) afstand, en de instructeurs (en ook sommige voorjagers zelf, in de achterban) gaven punten op twintig. Mja dat is dus twee keer nul geworden voor ons Duxke, want hij lette weer niet op en kon gewoon de eend niet vinden. Uiteraard is het de bedoeling van markeerapport dat de hond rechtstreeks op het wild af loopt en niet begint te zoeken. Dat was dus net wat Dux wél deed: hij liep niet ver genoeg, of uit de richting (hij mocht twee keer proberen), zag daarom de eend niet meteen liggen en begon dan maar wat rond te snuffelen. Dan moest ik hem natuurlijk terug voor roepen omdat de oefening toch mislukt was... maar dat was buiten Dux z'n obsessief zoekgedrag gerekend, want hij besloot klaarblijkelijk niet terug te keren zonder apport. Veel roepen en fluiten dus, en uiteindelijk had hij dan tóch nog die eend zien liggen en bracht 'm mooi terug. Heel lief van hem... toch nul punten.
Als afsluiter deden we nog een verloren apport "per drie": drie honden op een rijtje, hond 1 vertrekt eerst, als die het stuk binnenbrengt mag hond 2 gaan zoeken, enzovoort. Dux mocht als eerste van zijn groepje... maar had geen flauw benul wat de oefening was, blijkbaar, want hij vertrok gewoon helemaal niet om te zoeken. Ik ben helemaal moeten meelopen tot bijna aan de eend, toen hij het eindelijk doorhad. Hopeloos soms, dat hondje.
Betert wel zeker met nog wat training? Hopen we dan...
De oefeningen waar Dux gewoonlijk sterk in is, zijn vrij oké gebleven: het achtje, de blijf (min of meer dan toch).
Maar alles wat met eenden te maken heeft, was maar zwakjes. Hij begon opeens geweldig te spelen met zijn eendje, hij nam het niet goed vast of sleurde er mee - beet er zelfs in zodat ik de botten hoorde kraken! Helemaal niet zo goed hé Dux! Hopelijk betert het, binnenkort is de wedstrijd en er zijn echt niet veel lessen meer!
In ongeveerde tweede leshelft werden klasjes A en B gemixt voor een gezamelijke markeerapport. Net echt: de werper stond achter een "schuttingske" op de correcte (en erg lange) afstand, en de instructeurs (en ook sommige voorjagers zelf, in de achterban) gaven punten op twintig. Mja dat is dus twee keer nul geworden voor ons Duxke, want hij lette weer niet op en kon gewoon de eend niet vinden. Uiteraard is het de bedoeling van markeerapport dat de hond rechtstreeks op het wild af loopt en niet begint te zoeken. Dat was dus net wat Dux wél deed: hij liep niet ver genoeg, of uit de richting (hij mocht twee keer proberen), zag daarom de eend niet meteen liggen en begon dan maar wat rond te snuffelen. Dan moest ik hem natuurlijk terug voor roepen omdat de oefening toch mislukt was... maar dat was buiten Dux z'n obsessief zoekgedrag gerekend, want hij besloot klaarblijkelijk niet terug te keren zonder apport. Veel roepen en fluiten dus, en uiteindelijk had hij dan tóch nog die eend zien liggen en bracht 'm mooi terug. Heel lief van hem... toch nul punten.
Als afsluiter deden we nog een verloren apport "per drie": drie honden op een rijtje, hond 1 vertrekt eerst, als die het stuk binnenbrengt mag hond 2 gaan zoeken, enzovoort. Dux mocht als eerste van zijn groepje... maar had geen flauw benul wat de oefening was, blijkbaar, want hij vertrok gewoon helemaal niet om te zoeken. Ik ben helemaal moeten meelopen tot bijna aan de eend, toen hij het eindelijk doorhad. Hopeloos soms, dat hondje.
Betert wel zeker met nog wat training? Hopen we dan...
dinsdag 15 juni 2010
zondag 6 juni 2010
zaterdag 5 juni 2010
dinsdag 1 juni 2010
zondag 16 mei 2010
Kleiduifschieten (16 mei)
Een uitje zonder hondjes vandaag: Kleiduifschieten!
Volgens sommigen ben ik een natuurtalent... of allez, toch het grootste talent onder de Eversen ;-)
Toch een heel aantal keren raakgeschoten (waaronder ook enkele kleikonijnen). 'k Moest het vooral hebben blijkbaar van mijn uitstekende hand-oogcoördinatie, want de gebreekjes in mijn techniek zullen morgen waarschijnlijk zicht- en/of voelbaar zijn in mijn armen, schouders en wangen. Auwwie!
'n Hele leuke voormiddag toch wel!
Volgens sommigen ben ik een natuurtalent... of allez, toch het grootste talent onder de Eversen ;-)
Toch een heel aantal keren raakgeschoten (waaronder ook enkele kleikonijnen). 'k Moest het vooral hebben blijkbaar van mijn uitstekende hand-oogcoördinatie, want de gebreekjes in mijn techniek zullen morgen waarschijnlijk zicht- en/of voelbaar zijn in mijn armen, schouders en wangen. Auwwie!
'n Hele leuke voormiddag toch wel!
zaterdag 15 mei 2010
Les (15 mei)
Weer training in Kiewit, dus geen zwemmen vandaag.
Na de standaardoefeningen op vlak terrein (voor de kantine) verplaatsten we ons kleine groepje (slechts met drie: Dux, Gina en Kobi) naar het bos- en vooral netelgebied aan de overkant van de straat.
Bij het achtje lag de kunst er vooral in om zélf niet te vallen; voor de hond viel dat nogal mee, met z'n vier poten.
Leukst, en nieuw!, was het apporteren van de eend. Al 'n geluk dat Dux laatst aan de beurt was telkens, want natuurlijk moest hij zonodig wat perforatiewerken uitvoeren op 't beest. Mja, hij gaat de apport (eend of blok) vrij vlot halen, het vasthouden lukt ook behoorlijk, maar het tot bij mij brengen in een keurige "kom voor" laat nogal wat te wensen over. Dus toch maar wat meer blok dan eend gedaan, anders was't binnen de korste keren eendenpastei voor de andere honden.
Dux gebruikt goed z'n neus bij het markeren en vestigt z'n aandacht goed (zoals veel honden dat doen) op de werper, niet op de schutter. Bij honden die goed neus geven is dat immers geen probleem: ze rennen op de werper af, net voordat ze daar aankomen pakken ze de geur met hun neus en maken ze een hoek richting gevallen blok/eend (werkt beter met een eend natuurlijk, daarom wrijft de instructeur wel eens wat geur op de plaats waar de blok zal neerkomen).
Naar't schijnt ben ik ook anders aan't omgaan met Dux: veel kordater dan vroeger. 'n Goeie evolutie dus. Enkel nog bevelen waar nodig (je moet kunnen inschatten wat je hond al kan en wat ie nog nodig heeft), veel aandacht voor mijn hond - en zorgen dat hij aandacht heeft voor mij natuurlijk, en goed lezen van zijn lichaamstaal. Mooi zo! Dat belooft... en nu nog wat zekerder worden in het apporteren... dat wordt oefenen thuis (met een maatje groter, want zijn puppyblok is hij nu wel stillekesaan ontgroeid).
Na de standaardoefeningen op vlak terrein (voor de kantine) verplaatsten we ons kleine groepje (slechts met drie: Dux, Gina en Kobi) naar het bos- en vooral netelgebied aan de overkant van de straat.
Bij het achtje lag de kunst er vooral in om zélf niet te vallen; voor de hond viel dat nogal mee, met z'n vier poten.
Leukst, en nieuw!, was het apporteren van de eend. Al 'n geluk dat Dux laatst aan de beurt was telkens, want natuurlijk moest hij zonodig wat perforatiewerken uitvoeren op 't beest. Mja, hij gaat de apport (eend of blok) vrij vlot halen, het vasthouden lukt ook behoorlijk, maar het tot bij mij brengen in een keurige "kom voor" laat nogal wat te wensen over. Dus toch maar wat meer blok dan eend gedaan, anders was't binnen de korste keren eendenpastei voor de andere honden.
Dux gebruikt goed z'n neus bij het markeren en vestigt z'n aandacht goed (zoals veel honden dat doen) op de werper, niet op de schutter. Bij honden die goed neus geven is dat immers geen probleem: ze rennen op de werper af, net voordat ze daar aankomen pakken ze de geur met hun neus en maken ze een hoek richting gevallen blok/eend (werkt beter met een eend natuurlijk, daarom wrijft de instructeur wel eens wat geur op de plaats waar de blok zal neerkomen).
Naar't schijnt ben ik ook anders aan't omgaan met Dux: veel kordater dan vroeger. 'n Goeie evolutie dus. Enkel nog bevelen waar nodig (je moet kunnen inschatten wat je hond al kan en wat ie nog nodig heeft), veel aandacht voor mijn hond - en zorgen dat hij aandacht heeft voor mij natuurlijk, en goed lezen van zijn lichaamstaal. Mooi zo! Dat belooft... en nu nog wat zekerder worden in het apporteren... dat wordt oefenen thuis (met een maatje groter, want zijn puppyblok is hij nu wel stillekesaan ontgroeid).
dinsdag 11 mei 2010
Les (11 mei)
Regen!!!
Da's zowat het enige wat iedereen van deze training onthouden heeft: kou en regen. En dan nog in the middle of nowhere in Genk. Én zwemmen!
Dux ging nog steeds niet met overtuiging het water in, máár aan de overkant neemt hij - met een béétje hulp van Karel weliswaar - de blok aan én houdt 'm vast en zwemt ermee over. Goed zo!
Ik moet er vooral aan denken dat ik bij 't binnenkomen van de hond oplet wat ik moet doen, en niet mag doen. Zoals: recht blijven staan (niét voorover buigen) om de hond te doen voor komen, anders krijgt hij de neiging om meteen de blok te laten vallen. Ook zeker blijven (verbaal) belonen bij het schudden. En vooral: NIET meer aan de hond komen als hij eenmaal de leiband om heeft! Gewoon aan de voet zetten en maar "OVER" blijven roepen als hij aan het zwemmen is.
De "rolling retriever" is uitgebleven, dat was precies maar éénmalig, gelukkig.
Rest van de les: de gewoonlijke oefeningen, maar dan in de gietende regen. Uitsturen ging bijzonder goed, Dux bleeft zitten terwijl ik de afstand naar en van het paaltje aflegde, en na het commando vloog hij er recht naartoe, snuffelde zelfs aan de top voor 'n snoepje (dat er natuurlijk niet lag, hah, flauw) en hij reageerde mooi op de fluittoon.
Verloren zoeken: iets moeilijker. Dux blijft wel héél enthousiast, zeker als het de beurt aan andere honden is, dan is ie niet stil te houden. Zelf doet hij het best goed, alleen komt hij iets teveel terug om te "vragen" naar een bevestigend bevel. Dus moet ik oppassen niet te snel toe te geven met een herhaling van "zoek" o.i.d. maar de instructeur (die in de buurt van de apport stond om wat te sturen) laten meehelpen.
Belangrijke "etiquette" voor wedstrijden, bij markeren, verloren apport, uitsturen e.d.: je zet je hond aan de voet, lijnt hem af - vanaf dan begint de oefening! - je legt de leiband NAAST JE neer (in België mag het ook in de hand of rond de nek, in Nederland absoluut niet), en geeft je hond het commando. De oefening eindigt wanneer de hond terug is aangelijnd. Is het een apportoefening, laat je de hond voor komen, neem je de blok MET BEIDE HANDEN aan (belangrijk later voor wild, is een beetje "lomper" om aan de pakken), en legt het ding opnieuw NAAST JE neer, in dezelfde beweging neem je de leiband (die ergens in de buurt ligt dus) en lijnt de hond aan - waarmee de oefening beëindigd is. Maar, speel je voor de eerste keer wedstrijd, neem dan vooral zo snel mogelijk de blok/het wild aan, laat hem niet eerst nog andere kunstjes zoals een perfecte zit voor uitvoeren, want: aannemen zonder zit voor = twee punten af; hond die de blok op de grond laat vallen = 0 punten!! Conclusie: streeft niet naar het maximum, maar naar een voldoende, op die eerste wedstrijd.
Da's zowat het enige wat iedereen van deze training onthouden heeft: kou en regen. En dan nog in the middle of nowhere in Genk. Én zwemmen!
Dux ging nog steeds niet met overtuiging het water in, máár aan de overkant neemt hij - met een béétje hulp van Karel weliswaar - de blok aan én houdt 'm vast en zwemt ermee over. Goed zo!
Ik moet er vooral aan denken dat ik bij 't binnenkomen van de hond oplet wat ik moet doen, en niet mag doen. Zoals: recht blijven staan (niét voorover buigen) om de hond te doen voor komen, anders krijgt hij de neiging om meteen de blok te laten vallen. Ook zeker blijven (verbaal) belonen bij het schudden. En vooral: NIET meer aan de hond komen als hij eenmaal de leiband om heeft! Gewoon aan de voet zetten en maar "OVER" blijven roepen als hij aan het zwemmen is.
De "rolling retriever" is uitgebleven, dat was precies maar éénmalig, gelukkig.
Rest van de les: de gewoonlijke oefeningen, maar dan in de gietende regen. Uitsturen ging bijzonder goed, Dux bleeft zitten terwijl ik de afstand naar en van het paaltje aflegde, en na het commando vloog hij er recht naartoe, snuffelde zelfs aan de top voor 'n snoepje (dat er natuurlijk niet lag, hah, flauw) en hij reageerde mooi op de fluittoon.
Verloren zoeken: iets moeilijker. Dux blijft wel héél enthousiast, zeker als het de beurt aan andere honden is, dan is ie niet stil te houden. Zelf doet hij het best goed, alleen komt hij iets teveel terug om te "vragen" naar een bevestigend bevel. Dus moet ik oppassen niet te snel toe te geven met een herhaling van "zoek" o.i.d. maar de instructeur (die in de buurt van de apport stond om wat te sturen) laten meehelpen.
Belangrijke "etiquette" voor wedstrijden, bij markeren, verloren apport, uitsturen e.d.: je zet je hond aan de voet, lijnt hem af - vanaf dan begint de oefening! - je legt de leiband NAAST JE neer (in België mag het ook in de hand of rond de nek, in Nederland absoluut niet), en geeft je hond het commando. De oefening eindigt wanneer de hond terug is aangelijnd. Is het een apportoefening, laat je de hond voor komen, neem je de blok MET BEIDE HANDEN aan (belangrijk later voor wild, is een beetje "lomper" om aan de pakken), en legt het ding opnieuw NAAST JE neer, in dezelfde beweging neem je de leiband (die ergens in de buurt ligt dus) en lijnt de hond aan - waarmee de oefening beëindigd is. Maar, speel je voor de eerste keer wedstrijd, neem dan vooral zo snel mogelijk de blok/het wild aan, laat hem niet eerst nog andere kunstjes zoals een perfecte zit voor uitvoeren, want: aannemen zonder zit voor = twee punten af; hond die de blok op de grond laat vallen = 0 punten!! Conclusie: streeft niet naar het maximum, maar naar een voldoende, op die eerste wedstrijd.
zaterdag 8 mei 2010
Les (8 mei)
Dux' eerste zwemles!
En meteen een nieuwe bijnaam: Dux de Duck "Rolling" Retriever!
Flo deed blijkbaar hetzelfde op z'n eerste tocht: zo panikeren dat ie van't spartelen in het water op z'n rug belandde, kopje onder. Terughalen dus, en opnieuw proberen. Uiteindelijk is hij flink twee keer overgezwommen, én teruggezwommen mét blok, maar 't was toch ferm tegen z'n goesting.
Eerst even de procedure uitleggen:
(TBC)
En meteen een nieuwe bijnaam: Dux de Duck "Rolling" Retriever!
Flo deed blijkbaar hetzelfde op z'n eerste tocht: zo panikeren dat ie van't spartelen in het water op z'n rug belandde, kopje onder. Terughalen dus, en opnieuw proberen. Uiteindelijk is hij flink twee keer overgezwommen, én teruggezwommen mét blok, maar 't was toch ferm tegen z'n goesting.
Eerst even de procedure uitleggen:
(TBC)
zaterdag 24 april 2010
dinsdag 13 april 2010
Les (13 april)
De eerste avondles voor Dux was een driloefening in gehoorzaamheid, gegeven door niemand minder dan de expert ter zake: papa. Eerst nog even een spoedcursus identificatie "links" en "rechts" (en het was nodig precies), daarna een reeks - voor mij dan toch - zeer bekend in de oren klinkende oefeningen. Het verschil tussen kwartslag en halve draai moest af en toe ook nog even uitgelicht worden, maar voor de rest verliep de drill behoorlijk vlotjes.
Nieuw was de losse volg tussen de kegeltjes. Dux deed dat verrassend goed, alleen waren die tricky buitenbochten hier en daar wat slordig.
De oefening met de blok deden we één voor één terwijl papa rondliep, en natúúrlijk bracht Dux de blok op voorbeeldige wijze voor nét wanneer papa niet keek. (Ja, en telefoneren kan hij thuis ook, blablabla.) Nuja, die blok heeft bij Dux nog heel wat oefening nodig, wat niet zal lukken als ik dat ding bij mijn ouders thuis blijf vergeten.
Het vrijsturen ging nagenoeg perfect, alleen... had ik mijn arm Duxke voor de gek gehouden met een onbestaand snoepje te "mimen". 't Beestje bleef erachter zoeken op en rond de kegel! Tja, Dux laat niet met zijn pootjes rammelen, maar hij heeft er dan toch een hoop gekregen na zijn mooie kom voor (na luid boe-geroep van mijn klasgenoten... 't was ook niet schoon van mij hé).
Nieuw was de losse volg tussen de kegeltjes. Dux deed dat verrassend goed, alleen waren die tricky buitenbochten hier en daar wat slordig.
De oefening met de blok deden we één voor één terwijl papa rondliep, en natúúrlijk bracht Dux de blok op voorbeeldige wijze voor nét wanneer papa niet keek. (Ja, en telefoneren kan hij thuis ook, blablabla.) Nuja, die blok heeft bij Dux nog heel wat oefening nodig, wat niet zal lukken als ik dat ding bij mijn ouders thuis blijf vergeten.
Het vrijsturen ging nagenoeg perfect, alleen... had ik mijn arm Duxke voor de gek gehouden met een onbestaand snoepje te "mimen". 't Beestje bleef erachter zoeken op en rond de kegel! Tja, Dux laat niet met zijn pootjes rammelen, maar hij heeft er dan toch een hoop gekregen na zijn mooie kom voor (na luid boe-geroep van mijn klasgenoten... 't was ook niet schoon van mij hé).
zaterdag 3 april 2010
zaterdag 27 maart 2010
Les 5 (27 maart)
Een nieuwe "stagiair" op de hondenschool?! Niemand minder dan mijn eigen papa. Nou!
Na de kennismaking volgde eerst een klein theorielesje: wat betekent "onder versus boven de wind staan voor een hond?". En waarom moet een jager altijd een lucifer of aansteker bij zich hebben? Een vlammetje is de duidelijkste manier om te zien waar de wind vandaan komt, zelfs bij een klein briesje. Dat is belangrijk voor de hond, want soms al lijkt het voor ons windstil, toch waait het steeds een béétje, en de wind neemt natuurlijk de geuren mee. Waait de wind van het wild richting hond, dan staat hij ONDER de wind, want dan kan hij het ruiken. Staat hij boven de wind, gaat de geur van het wild de andere kant uit en ruikt hij niets. Steeds zorgen dus dat je vlammetje naar je toe waait (gesteld dat het wild ergens recht voor je ligt natuurlijk).
Daarna natuurlijk direct op naar de volgoefening. Steeds worden ze strenger! Maar Dux heeft zich behoorlijk goed gedragen. Wééral één of twee keer opspringen, maar dat had ik snel gecorrigeerd. De slalom deden we deze keer een beetje lukraak met de andere begeleiders + honden op een willekeurige plaats (na het volgen op eigen traject). Tempowisselingen waren het belangrijkst dit keer. Dux deed dat redelijk goed maar loopt nog altijd "een halve hond" voor.
Nieuw is de klassieker "de acht met de paaltjes". Er staan vijf paaltjes, één in't midden en twee in beide bochten (in feite dus in zandlopervorm). De gemakkelijkste manier om de acht te lopen is:
Het afleggen! Ging vrij goed, maar Dux had echt de moeilijkste plaats. Hij stond helemaal vanachter en de begeleiders moesten achter het muurtje gaan staan. Dus ik moest helemaal naar links, omheen de muur... en verder geraakte ik niet want Dux stond inmiddels allang terug recht. Een correctie voor mij: als ik Dux terug ga afleggen op z'n plaats, maak ik best even een korte volgoefening in plaats van hem terug neer te leggen. Zo zet ik hem terug onder appèl.
De blok: ging... iétsje beter maar opnieuw had ik deze week geen tijd gehad om te oefenen. Volgende week zéker beter! Als de honden eenmaal de blok enkele seconden vasthouden, mogen we de volgende stap al eens proberen: de blok een meter (en steeds verder) voor de hond op de grond leggen, terug naast hond gaan staan en dan zeggen (en wijzen) "vast". De hond moet de blok dan gaan oprapen, vasthouden en (met bevel) terug gaan zitten en wachten tot de voorjager hem terug aanneemt. De afstanden worden steeds langer en langer natuurlijk, tot hij het van héél ver doet.
Volgende week gaan we beginnen met uitsturen (met fluitje!) dus als voorbereiding had de instructeur de honden met een volgoefening van hun begeleiders "weggenomen". Hij zette de hond dan op een paar meter afstand terug neer en liet de begeleider hem voorroepen. Dat deed Dux goed, snel en enthousiast maar... hij sprong onverwachts op toen hij bij me was. Nadat ik hem had afgeduwd ging hij wel mooi, met opgeheven snuit, voor zitten. Goed zo Dux! Da's een mooi begin.
Na de les mochten de honden weer even spelen net als vorige week. Dux had het nogal gemunt op de Weimeraner Harley en de Springer (of Heidewachtel, volgens mij) Kiara (?). 't Was even moeilijk om de hondjes terug aan de lijn te krijgen, maar in feite luisterde Dux vrij goed en kwam hij zonder al te veel problemen tot bij mij. Alleen was hij een beetje te wild om de leiband aan te krijgen. Zoveel enthousiasme!
Op naar volgende week!
Na de kennismaking volgde eerst een klein theorielesje: wat betekent "onder versus boven de wind staan voor een hond?". En waarom moet een jager altijd een lucifer of aansteker bij zich hebben? Een vlammetje is de duidelijkste manier om te zien waar de wind vandaan komt, zelfs bij een klein briesje. Dat is belangrijk voor de hond, want soms al lijkt het voor ons windstil, toch waait het steeds een béétje, en de wind neemt natuurlijk de geuren mee. Waait de wind van het wild richting hond, dan staat hij ONDER de wind, want dan kan hij het ruiken. Staat hij boven de wind, gaat de geur van het wild de andere kant uit en ruikt hij niets. Steeds zorgen dus dat je vlammetje naar je toe waait (gesteld dat het wild ergens recht voor je ligt natuurlijk).
Daarna natuurlijk direct op naar de volgoefening. Steeds worden ze strenger! Maar Dux heeft zich behoorlijk goed gedragen. Wééral één of twee keer opspringen, maar dat had ik snel gecorrigeerd. De slalom deden we deze keer een beetje lukraak met de andere begeleiders + honden op een willekeurige plaats (na het volgen op eigen traject). Tempowisselingen waren het belangrijkst dit keer. Dux deed dat redelijk goed maar loopt nog altijd "een halve hond" voor.
Nieuw is de klassieker "de acht met de paaltjes". Er staan vijf paaltjes, één in't midden en twee in beide bochten (in feite dus in zandlopervorm). De gemakkelijkste manier om de acht te lopen is:
- beginnen met naar het middelste paaltje te lopen en zo gaan staan dat de hond tussen jou en het paaltje zich (laat hem ook even kennismaken met - dus snuffelen aan - het paaltje!) En neem je tijd om je hond keurig te doen volgen op de weg naar dat paaltje, want dat heeft de keurmeester immers ook al gezien.
- maak eerst een binnenbocht, dus met je hond aan de binnenkant, aangezien je hem dan niet de kans kan geven uit te wijken of te trekken naar buiten. Na bocht 1 staat hij al wat beter onder appèl, dus dan ga je door naar de buitenbocht.
- voor die andere buitenbocht passeer je uiteraard opnieuw het middelste paaltje. Loop hierbij best met je hond aan de buitenkant (dus hond-jij-paaltje) zodat hij er niet aan kan snuffelen
- de buitenbocht: hou hem goed tegen je been en laat hem vooral nergens snuffelen. Dat geldt voor alle volgoefeningen natuurlijk.
Het afleggen! Ging vrij goed, maar Dux had echt de moeilijkste plaats. Hij stond helemaal vanachter en de begeleiders moesten achter het muurtje gaan staan. Dus ik moest helemaal naar links, omheen de muur... en verder geraakte ik niet want Dux stond inmiddels allang terug recht. Een correctie voor mij: als ik Dux terug ga afleggen op z'n plaats, maak ik best even een korte volgoefening in plaats van hem terug neer te leggen. Zo zet ik hem terug onder appèl.
De blok: ging... iétsje beter maar opnieuw had ik deze week geen tijd gehad om te oefenen. Volgende week zéker beter! Als de honden eenmaal de blok enkele seconden vasthouden, mogen we de volgende stap al eens proberen: de blok een meter (en steeds verder) voor de hond op de grond leggen, terug naast hond gaan staan en dan zeggen (en wijzen) "vast". De hond moet de blok dan gaan oprapen, vasthouden en (met bevel) terug gaan zitten en wachten tot de voorjager hem terug aanneemt. De afstanden worden steeds langer en langer natuurlijk, tot hij het van héél ver doet.
Volgende week gaan we beginnen met uitsturen (met fluitje!) dus als voorbereiding had de instructeur de honden met een volgoefening van hun begeleiders "weggenomen". Hij zette de hond dan op een paar meter afstand terug neer en liet de begeleider hem voorroepen. Dat deed Dux goed, snel en enthousiast maar... hij sprong onverwachts op toen hij bij me was. Nadat ik hem had afgeduwd ging hij wel mooi, met opgeheven snuit, voor zitten. Goed zo Dux! Da's een mooi begin.
Na de les mochten de honden weer even spelen net als vorige week. Dux had het nogal gemunt op de Weimeraner Harley en de Springer (of Heidewachtel, volgens mij) Kiara (?). 't Was even moeilijk om de hondjes terug aan de lijn te krijgen, maar in feite luisterde Dux vrij goed en kwam hij zonder al te veel problemen tot bij mij. Alleen was hij een beetje te wild om de leiband aan te krijgen. Zoveel enthousiasme!
Op naar volgende week!
zaterdag 20 maart 2010
Les 4 (20 maart)
Ik ben enorm trots op mijn hondje vandaag! Hij heeft geweldig zijn best gedaan op school en veel beter gepresteerd dan ik verwacht had (hoe durf ik!).
Bij de eerste gezamenlijke volgoefening begon hij meteen weer op te springen - geen goed teken! Ik heb echter niet met mijn voeten laten rammelen door dat Tollerke ;-) . Nadat ik hem even ferm had tussengepakt met een korte drill (en verheven stem), is hij er wonderwaar mee gestopt en is hij voorbeeldig beginnen volgen! Zo voorbeeldig zelfs dat de instructeur het had opgemerkt. Ook hij wist nog van dat gespring van vorige week (en had het gespring van daarnet niet eens gezien! maar ik had het toch verklapt, zo eerlijk dat ik ben!) en complimenteerde mij met de goede vorderingen. Nou zeg!
De rest van de les verliep ook op wieletjes. Ik weet niet hoe het komt maar Dux was werkelijk indrukwekkend. Het afleggen ging bijna vlekkeloos... maar het werd hem ook erg moeilijk gemaakt toen er andere begeleiders met hond tussen Dux en mij moesten doorlopen.
Vandaag overigens een ware stoelendans van klasgenoten! Twee honden mochten (met hun baasje natuurlijk) naar de B-klas: proficiat! En een Golden Retriever (hoera, nog een Retriever!! Toen waren ze met drie...) kwam erbij, maar zal waarschijnlijk ook snel in de B-klas zitten.
Ook bezoek gehad van die beruchte B-klas tijdens onze les! Ze waren aan het spoorzoeken (of iets dergelijks, alleszins een oefening waarbij andere honden niet mochten aanwezig zijn), dus de rest van de klas mocht even naar ons veldje komen. De begeleiders moesten de honden afleggen, ergens aan de rand van het veld dichtbij de kantine, tijdens onze slalom en afleg-oefening. Best wel imponerend, zo'n groep honden zien liggen zonder problemen terwijl de baasjes wat rondslenterden en op ons toekeken. Al een geluk dat Dux het net vandaag zo goed deed! Tante Martine was natuurlijk daar met Flo. Dux en Flo konden elkaar gelukkig niet zien, alhoewel Flo daar nog wel zou tegenkunnen (achja, tweede prijs hé, een koud kunstje voor dat beestje!).
Terwijl Tannie ons in de gaten hield, was Dux net aan't demonstreren hoe hij nog steeds de blok niet goed vast houdt (het enige minpuntje van de les, maar dat is helemaal mijn schuld omdat ik de blok bij m'n ouders had laten liggen door de week en dus niet kon oefenen. Excuses excuses!) maar het ging niettemin - of toch in de ogen van de instructeur - al een tikkeltje vlotter dan vorige week. Oefenen geblazen dus!
Over 't algemeen dus een behoorlijk geslaagde les, en dat vond Tannie ook! Ze vond dat Dux dat al heel goed deed en bemerkte ook hoe rustig hij geworden was. Dat viel mij ook op toen we naderhand in de kantine zaten. Honden mogen daar niet binnen, dus ik had Dux aan een paaltje gebonden op het terras. Terwijl een aantal mensen de tafels en stoelen voor het mosselfeest aan't klaarzetten waren, lag Dux vrij rustig toe te kijken aan de rand van het terras. Af en toe een blafje toen hij mij zag door het raam, maar wat wil je. Heel erg braaf beestje geworden, onze Dux!
Het zal ook wel geholpen hebben dat hij bekaf was na een modderige wandeling met Flo door het drassige veldje achter de kantine. Bijna in de vijver gesjeesd, maar Flo heeft hem kunnen tegenhouden (yeah right! de rakker) Een bosje bramen verder hing Dux tot aan z'n buik vol modder, maar dat hadden de plassen er gauw weer afgespoeld. Kortom: een lekker vuil en nat hondje dat bij thuiskomst rechtstreeks z'n kot in vliegt om er een welverdiend dutje te doen.
Bij de eerste gezamenlijke volgoefening begon hij meteen weer op te springen - geen goed teken! Ik heb echter niet met mijn voeten laten rammelen door dat Tollerke ;-) . Nadat ik hem even ferm had tussengepakt met een korte drill (en verheven stem), is hij er wonderwaar mee gestopt en is hij voorbeeldig beginnen volgen! Zo voorbeeldig zelfs dat de instructeur het had opgemerkt. Ook hij wist nog van dat gespring van vorige week (en had het gespring van daarnet niet eens gezien! maar ik had het toch verklapt, zo eerlijk dat ik ben!) en complimenteerde mij met de goede vorderingen. Nou zeg!
De rest van de les verliep ook op wieletjes. Ik weet niet hoe het komt maar Dux was werkelijk indrukwekkend. Het afleggen ging bijna vlekkeloos... maar het werd hem ook erg moeilijk gemaakt toen er andere begeleiders met hond tussen Dux en mij moesten doorlopen.
Vandaag overigens een ware stoelendans van klasgenoten! Twee honden mochten (met hun baasje natuurlijk) naar de B-klas: proficiat! En een Golden Retriever (hoera, nog een Retriever!! Toen waren ze met drie...) kwam erbij, maar zal waarschijnlijk ook snel in de B-klas zitten.
Ook bezoek gehad van die beruchte B-klas tijdens onze les! Ze waren aan het spoorzoeken (of iets dergelijks, alleszins een oefening waarbij andere honden niet mochten aanwezig zijn), dus de rest van de klas mocht even naar ons veldje komen. De begeleiders moesten de honden afleggen, ergens aan de rand van het veld dichtbij de kantine, tijdens onze slalom en afleg-oefening. Best wel imponerend, zo'n groep honden zien liggen zonder problemen terwijl de baasjes wat rondslenterden en op ons toekeken. Al een geluk dat Dux het net vandaag zo goed deed! Tante Martine was natuurlijk daar met Flo. Dux en Flo konden elkaar gelukkig niet zien, alhoewel Flo daar nog wel zou tegenkunnen (achja, tweede prijs hé, een koud kunstje voor dat beestje!).
Terwijl Tannie ons in de gaten hield, was Dux net aan't demonstreren hoe hij nog steeds de blok niet goed vast houdt (het enige minpuntje van de les, maar dat is helemaal mijn schuld omdat ik de blok bij m'n ouders had laten liggen door de week en dus niet kon oefenen. Excuses excuses!) maar het ging niettemin - of toch in de ogen van de instructeur - al een tikkeltje vlotter dan vorige week. Oefenen geblazen dus!
Over 't algemeen dus een behoorlijk geslaagde les, en dat vond Tannie ook! Ze vond dat Dux dat al heel goed deed en bemerkte ook hoe rustig hij geworden was. Dat viel mij ook op toen we naderhand in de kantine zaten. Honden mogen daar niet binnen, dus ik had Dux aan een paaltje gebonden op het terras. Terwijl een aantal mensen de tafels en stoelen voor het mosselfeest aan't klaarzetten waren, lag Dux vrij rustig toe te kijken aan de rand van het terras. Af en toe een blafje toen hij mij zag door het raam, maar wat wil je. Heel erg braaf beestje geworden, onze Dux!
Het zal ook wel geholpen hebben dat hij bekaf was na een modderige wandeling met Flo door het drassige veldje achter de kantine. Bijna in de vijver gesjeesd, maar Flo heeft hem kunnen tegenhouden (yeah right! de rakker) Een bosje bramen verder hing Dux tot aan z'n buik vol modder, maar dat hadden de plassen er gauw weer afgespoeld. Kortom: een lekker vuil en nat hondje dat bij thuiskomst rechtstreeks z'n kot in vliegt om er een welverdiend dutje te doen.
zaterdag 13 maart 2010
Les 3 (13 maart)
De oefeningen worden moeilijker, de kritiek zwaarder. Elke week moet er vooruitgang zijn! Dux en ik beginnen eraan vol goede moed: een volgoefening waarbij de begeleiders kriskras door elkaar lopen (met hond ernaast natuurlijk), en zelf kiezen of ze links/rechts afslaan en tempowisselingen doen. Lukt allemaal behoorlijk, alleen hield ik de lijn wat te strak - een overblijfseltje van de lessen op de Hasseltse Hondenschool, waar één van de instructeurs ons dat zo wilde aanleren. Duidelijk een andere tactiek, daarom niet fout, maar hier niet zo geliefd.
Maar dan! Blijkbaar (dat bedenk ik mij dan nu, na de les) had ik Dux wat teveel beloninkjes in de vorm van snoepjes gegeven, want plots besloot hij bij de volgoefening om de beurt (slalom rond een kring van begeleiders+honden) constant op te springen. De instructeur dacht dat hij wou spelen en gaf daarom de opmerking dat ik hem meer onder commando moest zetten, maar ik ben er vrij zeker van dat hij wat last had van zenuwen en bij mij beschutting zocht (à la "laten we alsjeblieft met dit gedoe stoppen en fijn gaan wandelen!"). De enige oplossing was om trachten te anticiperen wanneer hij wou gaan springen, en op dat moment ofwel te corrigeren door een snok aan de lijn, ofwel een ander commando te geven, bijvoorbeeld "voet". Niet simpel!
Het afleggen en zitten op afstand lukte best wel, maar niet bijzonder veel beter dan vorige week. Niet zo verwonderlijk aangezien ik absoluut geen tijd gehad had om door de week te oefenen (foei!).
Ten slotte: de blok! Wonder boven wonder maar hij hield hem zowaar één seconde in z'n mond! Nuja... "hield" is het woord niet, hij rolde er nog steeds mee met z'n tong, in plaats van hem stevig tussen de tanden te klemmen. Nu goed, dat is ook niet gemakkelijk, en hij neemt het ding tenminste aan. Ik heb het volgens de instructeur wél goed voorgedaan, door na het eerste commando ("vast!") lichtjes zijn snuit te pakken en de blok tussen de tanden te leggen, net zoals hij vorige week had uitgelegd. Een algemene opmerking is trouwens dat je moet opletten dat wanneer je met je hand naar de hond z'n muil gaat, de hond niet automatisch veronderstelt dat je z'n blok (of het wild dus) gaat aannemen. Dan zal hij onmiddelijk lossen, terwijl je daar geen commando voor gegeven had. Een goede oefening om dit te vermijden, is dat je wanneer hij de blok vast heeft eens onder zijn kin krabt of op zijn borst klopt (als beloning), terwijl hij mooi de blok in z'n muil houdt. Wanneer hij hem dan wel eindelijk mag afgeven, breng je je hand tot bij zijn muil, neem je de blok vast en zeg je "los". Zo legt hij het wild later ook mooi (en onbeschadigd hopelijk) in je hand en loop je weinig kans dat hij het op de grond laat vallen - dat is punten af!
Er werd nog maar eens gezegd, bij het oefenen met de blok, dat een hond eigenlijk niet zou mogen spelen met andere speeltjes thuis. De blok zelf is evenmin speelgoed en dient alleen om te werken. Een hond die allerlei speeltjes tot zijn beschikking heeft thuis en daar lustig op mag knabbelen en ermee mag apporteren of trekspelletjes doen als hij daar zin in heeft, gaat het zeker moelijker krijgen om behoorlijk met de blok te presteren. In het wild (waar de blok uiteraard een substituut voor is) mag immers zéker niet gebeten worden, laat staan mee gespeeld. Wel, dat is allemaal fijn en goed, maar ik heb toch geen zin om Dux al z'n speeltjes af te nemen, ocharme! Zo dachten trouwens de meeste van mijn klasgenoten erover (behalve misschien de die-hard jagers). Dan maak ik het mezelf maar wat moeilijker hé, een uitdaging is altijd leuker ;-)
Maar dan! Blijkbaar (dat bedenk ik mij dan nu, na de les) had ik Dux wat teveel beloninkjes in de vorm van snoepjes gegeven, want plots besloot hij bij de volgoefening om de beurt (slalom rond een kring van begeleiders+honden) constant op te springen. De instructeur dacht dat hij wou spelen en gaf daarom de opmerking dat ik hem meer onder commando moest zetten, maar ik ben er vrij zeker van dat hij wat last had van zenuwen en bij mij beschutting zocht (à la "laten we alsjeblieft met dit gedoe stoppen en fijn gaan wandelen!"). De enige oplossing was om trachten te anticiperen wanneer hij wou gaan springen, en op dat moment ofwel te corrigeren door een snok aan de lijn, ofwel een ander commando te geven, bijvoorbeeld "voet". Niet simpel!
Het afleggen en zitten op afstand lukte best wel, maar niet bijzonder veel beter dan vorige week. Niet zo verwonderlijk aangezien ik absoluut geen tijd gehad had om door de week te oefenen (foei!).
Ten slotte: de blok! Wonder boven wonder maar hij hield hem zowaar één seconde in z'n mond! Nuja... "hield" is het woord niet, hij rolde er nog steeds mee met z'n tong, in plaats van hem stevig tussen de tanden te klemmen. Nu goed, dat is ook niet gemakkelijk, en hij neemt het ding tenminste aan. Ik heb het volgens de instructeur wél goed voorgedaan, door na het eerste commando ("vast!") lichtjes zijn snuit te pakken en de blok tussen de tanden te leggen, net zoals hij vorige week had uitgelegd. Een algemene opmerking is trouwens dat je moet opletten dat wanneer je met je hand naar de hond z'n muil gaat, de hond niet automatisch veronderstelt dat je z'n blok (of het wild dus) gaat aannemen. Dan zal hij onmiddelijk lossen, terwijl je daar geen commando voor gegeven had. Een goede oefening om dit te vermijden, is dat je wanneer hij de blok vast heeft eens onder zijn kin krabt of op zijn borst klopt (als beloning), terwijl hij mooi de blok in z'n muil houdt. Wanneer hij hem dan wel eindelijk mag afgeven, breng je je hand tot bij zijn muil, neem je de blok vast en zeg je "los". Zo legt hij het wild later ook mooi (en onbeschadigd hopelijk) in je hand en loop je weinig kans dat hij het op de grond laat vallen - dat is punten af!
Er werd nog maar eens gezegd, bij het oefenen met de blok, dat een hond eigenlijk niet zou mogen spelen met andere speeltjes thuis. De blok zelf is evenmin speelgoed en dient alleen om te werken. Een hond die allerlei speeltjes tot zijn beschikking heeft thuis en daar lustig op mag knabbelen en ermee mag apporteren of trekspelletjes doen als hij daar zin in heeft, gaat het zeker moelijker krijgen om behoorlijk met de blok te presteren. In het wild (waar de blok uiteraard een substituut voor is) mag immers zéker niet gebeten worden, laat staan mee gespeeld. Wel, dat is allemaal fijn en goed, maar ik heb toch geen zin om Dux al z'n speeltjes af te nemen, ocharme! Zo dachten trouwens de meeste van mijn klasgenoten erover (behalve misschien de die-hard jagers). Dan maak ik het mezelf maar wat moeilijker hé, een uitdaging is altijd leuker ;-)
zaterdag 6 maart 2010
Les 2 (6 maart)
Vooraf een opmerking over baasjes en hondjes. Wie gaat er eerst door de deur na een wandeling? Fout antwoord: "hond", ongeldig antwoord: "mijn hond komt niet binnen", juist antwoord: "het baasje". Baasje is altijd baas. Hoe gemakkelijk is het om dat soms vergeten om te zetten naar hondentaal...
De eerste oefening is om de beurt laten zien "wat we geleerd hebben vorige week", namelijk de volg met naar links of rechts draaien, voet zetten, en tempowisselingen. Nota's: hou de lijn met twee handen vast (en corrigeer ook met twee handen), en durf fatsoenlijk corrigeren! Continue korte rukjes aan de lijn veroorzaken alleen maar gewenning bij de hond. Soms is een ferme snok noodzakelijk (maar blijf oppassen, de hondjes zijn nog niet volgroeid). ALTIJD eerst naam van de hond noemen, dan commando. Honden die al wat beter volgen (bij Dux valt dat nogal mee) moeten minder belonende woordjes tussen de commando's gevoegd worden, dat is enkel maar witte ruis.
Vandaag gaan we werken met de lange lijn (net als vorige week) en, op het einde van de les, de blok. Fluitje zal volgende week gebruikt worden.
De oefening van vorige week, de slalom, wordt hernomen, maar ditmaal met de honden in de rij dichter bij elkaar. De lussen mogen groter genomen worden (als de onderkant van een ei). Alle honden merkten dat opletten veel moeilijker wordt als de werkende hond (en zijn lange lijn) zo kort op hen passeert. Zitten blijven lukt... meestal tot soms. Veel gejengel van de jongsten, hoewel het na een tijdje betert.
De grote oefening vandaag is het afleggen van de hond en het blijven liggen of zitten op afstand. Van groot belang: een liggende hond wordt NOOIT voorgeroepen (ook niet als de instructeur dit als strikvraag aangeeft!). Wanneer het baasje de hond afzet of -legt met het commando "blijf", zal hij ALTIJD terug naar de hond gaan. Wordt de hond afgezet met het commando "wacht", wordt hij voorgeroepen. Dit verschil is belangrijk om de hond vertrouwen te geven in de baas (hij komt altijd terug! ookal is hij uit zicht).
Dux heeft pas deze week (na vorige les) leren liggen, met veel moeite en snoepjes. Maar, tot mijn grote trots, heeft hij het voorbeeldig gedaan op school. Zelfs op ietwat drassige plekken bleeft hij liggen op afstand (natuurlijk stond hij wel eens op wanneer er teveel afleiding was of wanneer het te lang duurde, maar daar knijpen we even een oogje voor toe). Staat de hond op en/of verplaatst hij zich bij het afliggen/zitten op afstand, steeds rustig naar hem toe gaan, hem terug op zijn oorspronkelijke plaats zetten en opnieuw laten blijven of wachten. Doe je dat niet, krijg je een hond die zich gaat verleggen of verzetten en dat is meteen een 0 op wedstrijden. Om de hond wat uit te dagen, wanneer hij het liggen goed onder de knie heeft (en beseft dat hij NOOIT moet voorkomen wanneer hij ligt), kan je al eens met de lijn "spelen" (lichtjes trekken), of andere afleidingsmanoeuvers verzinnen zoals over hem heen stappen, zijn naam roepen, enzovoort.
Bij het commando "kom voor" maken we ons groot, d.w.z. armen breed. Dat is uitnodigend voor de hond, en geeft extra informatie met gebarentaal (net als de opgeheven hand bij zit: handig als de hond doof wordt op latere leeftijd). Ook altijd hoge, lieve stem gebruiken bij de kom voor, aangezien je wil dat de hond naar je toe komt. Dat zal hij niet graag doen als je een zware "straffende" stem gebruikt.
Dux reageert nog altijd op het schot, soms iets meer dan opkijken alleen (weglopen bij de volg, opstaan bij het zitten of liggen) maar dat komt ongetwijfeld nog wel goed.
De blok! Dux "rolt" er nog mee in z'n mond, dus voorlopig doen we niets méér dan enkele seconden in de mond leggen en dan lossen. Kaken kunnen lichtjes worden dichtgehouden. Maar nooit de handen op de ogen leggen, dat vindt de hond uiteraard maar niks.
Volgende week: fluitje! Roller (kort) voor zit, lange toon voor "kom voor". En natuurlijk de progressie laten zien van de oefeningen van vandaag. Studeren maar!
De eerste oefening is om de beurt laten zien "wat we geleerd hebben vorige week", namelijk de volg met naar links of rechts draaien, voet zetten, en tempowisselingen. Nota's: hou de lijn met twee handen vast (en corrigeer ook met twee handen), en durf fatsoenlijk corrigeren! Continue korte rukjes aan de lijn veroorzaken alleen maar gewenning bij de hond. Soms is een ferme snok noodzakelijk (maar blijf oppassen, de hondjes zijn nog niet volgroeid). ALTIJD eerst naam van de hond noemen, dan commando. Honden die al wat beter volgen (bij Dux valt dat nogal mee) moeten minder belonende woordjes tussen de commando's gevoegd worden, dat is enkel maar witte ruis.
Vandaag gaan we werken met de lange lijn (net als vorige week) en, op het einde van de les, de blok. Fluitje zal volgende week gebruikt worden.
De oefening van vorige week, de slalom, wordt hernomen, maar ditmaal met de honden in de rij dichter bij elkaar. De lussen mogen groter genomen worden (als de onderkant van een ei). Alle honden merkten dat opletten veel moeilijker wordt als de werkende hond (en zijn lange lijn) zo kort op hen passeert. Zitten blijven lukt... meestal tot soms. Veel gejengel van de jongsten, hoewel het na een tijdje betert.
De grote oefening vandaag is het afleggen van de hond en het blijven liggen of zitten op afstand. Van groot belang: een liggende hond wordt NOOIT voorgeroepen (ook niet als de instructeur dit als strikvraag aangeeft!). Wanneer het baasje de hond afzet of -legt met het commando "blijf", zal hij ALTIJD terug naar de hond gaan. Wordt de hond afgezet met het commando "wacht", wordt hij voorgeroepen. Dit verschil is belangrijk om de hond vertrouwen te geven in de baas (hij komt altijd terug! ookal is hij uit zicht).
Dux heeft pas deze week (na vorige les) leren liggen, met veel moeite en snoepjes. Maar, tot mijn grote trots, heeft hij het voorbeeldig gedaan op school. Zelfs op ietwat drassige plekken bleeft hij liggen op afstand (natuurlijk stond hij wel eens op wanneer er teveel afleiding was of wanneer het te lang duurde, maar daar knijpen we even een oogje voor toe). Staat de hond op en/of verplaatst hij zich bij het afliggen/zitten op afstand, steeds rustig naar hem toe gaan, hem terug op zijn oorspronkelijke plaats zetten en opnieuw laten blijven of wachten. Doe je dat niet, krijg je een hond die zich gaat verleggen of verzetten en dat is meteen een 0 op wedstrijden. Om de hond wat uit te dagen, wanneer hij het liggen goed onder de knie heeft (en beseft dat hij NOOIT moet voorkomen wanneer hij ligt), kan je al eens met de lijn "spelen" (lichtjes trekken), of andere afleidingsmanoeuvers verzinnen zoals over hem heen stappen, zijn naam roepen, enzovoort.
Bij het commando "kom voor" maken we ons groot, d.w.z. armen breed. Dat is uitnodigend voor de hond, en geeft extra informatie met gebarentaal (net als de opgeheven hand bij zit: handig als de hond doof wordt op latere leeftijd). Ook altijd hoge, lieve stem gebruiken bij de kom voor, aangezien je wil dat de hond naar je toe komt. Dat zal hij niet graag doen als je een zware "straffende" stem gebruikt.
Dux reageert nog altijd op het schot, soms iets meer dan opkijken alleen (weglopen bij de volg, opstaan bij het zitten of liggen) maar dat komt ongetwijfeld nog wel goed.
De blok! Dux "rolt" er nog mee in z'n mond, dus voorlopig doen we niets méér dan enkele seconden in de mond leggen en dan lossen. Kaken kunnen lichtjes worden dichtgehouden. Maar nooit de handen op de ogen leggen, dat vindt de hond uiteraard maar niks.
Volgende week: fluitje! Roller (kort) voor zit, lange toon voor "kom voor". En natuurlijk de progressie laten zien van de oefeningen van vandaag. Studeren maar!
zaterdag 27 februari 2010
Les 1 (27 februari)
De allereerste les zaterdagochtend om negen uur, nét wanneer het - gelukkig maar lichtjes - begint te regenen. Dux heeft het niet zo begrepen op modderplassen wanneer hij hoort te luisteren, dus het zitten ging wat aarzelend en het neerliggen bleef volledig uit, maar de volg en de achtjes lopen rondom zijn aangelijnde klasgenootjes verliep behoorlijk goed. Blijkbaar (ook opgemerkt door instructeur) lukt het volgen op snel tempo (tot zelfs looppas) veel beter dan de volg op normaal en rustig tempo. De neiging tot voorlopen en trekken zit er nog steeds heel erg in, maar als oplossing werd de tip gegeven om naar links af te draaien (voor de hond in), waarbij de hond met de knie een duw tegen zijn neus krijgt als hij teveel vooruit loopt. Bij het achterlopen draai je naar rechts (van de hond weg), maar dat is voor Dux niet aan de orde. Dux is één van de vijf honden in de les die al mooi aan de voet blijven zitten, dus dat was al in orde. Oefenen op het liggen dus!
Er werd al meteen met de lange lijn (zo'n tien meter) gewerkt, voornamelijk om de honden eraan te laten wennen, aangezien ze later bij het op afstand werken steeds deze lijn zullen omhebben. Zo kan de begeleider immers steeds controle blijven uitoefenen. Bij het zigzaggen tussen een hondenrij in werden de honden nieuwsgierig naar de lijn die achter de werkende hond aansleept, maar dat zou snel voorbijgaan.
Gelukkig is iedere hond in de les schotvast, ook Dux keek enkel even op bij het vallen van het schot uit het alarmpistooltje, maar deed verder gewoon door met zijn oefening (er werd voorlopig gewoon enkele keren geschoten tijdens een volgoefening).
Na de les maar direct naar huis, want het is geen weer om de hond door te jagen...
Er werd al meteen met de lange lijn (zo'n tien meter) gewerkt, voornamelijk om de honden eraan te laten wennen, aangezien ze later bij het op afstand werken steeds deze lijn zullen omhebben. Zo kan de begeleider immers steeds controle blijven uitoefenen. Bij het zigzaggen tussen een hondenrij in werden de honden nieuwsgierig naar de lijn die achter de werkende hond aansleept, maar dat zou snel voorbijgaan.
Gelukkig is iedere hond in de les schotvast, ook Dux keek enkel even op bij het vallen van het schot uit het alarmpistooltje, maar deed verder gewoon door met zijn oefening (er werd voorlopig gewoon enkele keren geschoten tijdens een volgoefening).
Na de les maar direct naar huis, want het is geen weer om de hond door te jagen...
zaterdag 20 februari 2010
Hondenwandeling
Twee retrievers (Flo en Dux) tussen een hele roedel staande honden, vertrokken deze zaterdagochtend met hun begeleiders en de jachttrainers van de Sporthondenvereniging Hasselt naar de bossen en vijvers van Bokrijk.
Na vele vele modderplassen - en viermaal zoveel hondenpoten die er zich met veel plezier smerig in spetterden - twee pogingen tot reigerspotten en één verdwaalde ree die een koppel nieuwsgierige neuzen in haar zichtsveld kreeg, werd een indrukwekkende jachtdemonstratie (dirigeren en speuren) gegeven door jager Karel Schoonus en een elfjarige Weimaraner.
En achteraf: spek voor de baasjes (maar toch ook een beetje voor de hondjes).
Na vele vele modderplassen - en viermaal zoveel hondenpoten die er zich met veel plezier smerig in spetterden - twee pogingen tot reigerspotten en één verdwaalde ree die een koppel nieuwsgierige neuzen in haar zichtsveld kreeg, werd een indrukwekkende jachtdemonstratie (dirigeren en speuren) gegeven door jager Karel Schoonus en een elfjarige Weimaraner.
En achteraf: spek voor de baasjes (maar toch ook een beetje voor de hondjes).
vrijdag 1 januari 2010
Ter introductie: Introduxie!
Dit is de blog over de avonturen van Introduxie - "Dux" - of Great Pleasure, de Nova Scotia Duck Tolling Retriever van Chris Hermans en Heleen Evers (uw blogger).
Dux werd geboren op 4 juli 2009 in de kennel "of Great Pleasure" in Lummen, als één van twee reutjes uit het zeskoppig nestje van Yepa (Enigma of Great Pleasure) en Birk (Shaggy Toller's Aquila The Eagle). Op 24 augustus kwam Dux bij ons thuis wonen, als onze eerste eigen hond. De beste speelkameraadjes van Dux zijn: Springfield/"opa Spief" (een Engelse Springer Spaniël op leeftijd), Floris/"neefje Flo" (een Flat-Coated Retriever en jachthond in opleiding) en ten slotte zijn vriendinnetje Babs (een jonge gele Labrador).
Op 20 oktober 2009 begon Dux zijn eerste les van de jachtopleiding voor Retrievers, in de puppyklas van de Hasseltse Hondenschool, met zijn baasje Chris als begeleider. Op 27 februari zal Heleen zijn begeleider worden in de jachttrainingen van de sporthondenvereniging van Hasselt. Over deze lessen zal deze blog voornamelijk verhalen.
Veel leesplezier!
Dux werd geboren op 4 juli 2009 in de kennel "of Great Pleasure" in Lummen, als één van twee reutjes uit het zeskoppig nestje van Yepa (Enigma of Great Pleasure) en Birk (Shaggy Toller's Aquila The Eagle). Op 24 augustus kwam Dux bij ons thuis wonen, als onze eerste eigen hond. De beste speelkameraadjes van Dux zijn: Springfield/"opa Spief" (een Engelse Springer Spaniël op leeftijd), Floris/"neefje Flo" (een Flat-Coated Retriever en jachthond in opleiding) en ten slotte zijn vriendinnetje Babs (een jonge gele Labrador).
Op 20 oktober 2009 begon Dux zijn eerste les van de jachtopleiding voor Retrievers, in de puppyklas van de Hasseltse Hondenschool, met zijn baasje Chris als begeleider. Op 27 februari zal Heleen zijn begeleider worden in de jachttrainingen van de sporthondenvereniging van Hasselt. Over deze lessen zal deze blog voornamelijk verhalen.
Veel leesplezier!
Abonneren op:
Posts (Atom)
